Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Ψυχή

Καλησπέρα,καλησπέρα φίλοι μου ελπίζω να είστε όλοι καλά. Το κείμενο το γράφω από Πέμπτη γιατί Παρασκευή ταξιδεύω για Κύπρο οπότε θα μου είναι δύσκολο να γράψω Σάββατο από εκεί. Σήμερα νομίζω θα επιστρέψω στο παλιό "καλό" στυλ τον κειμένων μου. Τόσο καιρό τα περισσότερα κείμενα ήταν πιο χαλαρά, δεν κράτησε πολύ όμως.

Το θέμα μου για αυτή την εβδομάδα είναι η ψυχή και τι είναι αυτή για εμένα. Να τονίσω από την αρχή πως ότι διαβάσετε παρακάτω δεν σημαίνει πως είναι και σωστά είναι η δική μου άποψη όπως και σε όλα μου τα κείμενα, μόνο αν επιβεβαιώσω κάτι από έρευνες κτλ που και πάλι σε αυτή την περίπτωση θα αναφέρω όλα τα στοιχεία και από που αυτά προέκυψαν. 

Ψυχή λοιπόν...Αυτό το θέμα αρχικά το εμπνεύστηκα από μια μικρή συζήτηση που είχα με την Αγγελίνα πίνοντας τον πρωινό καφέ στην κουζίνα μου. Εμείς πρωί πρωί με το που άνοιξε το μάτι άλλη δουλειά δεν είχαμε. Γρήγορα λοιπόν έσπευσα να το σημειώσω στην ατζέντα μου "Ψυχή" .

Όταν ήμουν μικροί όπως εκμυστηρεύτηκα και στην Αγγελίνα νόμιζα πως η ψυχή είναι κάποιο όργανο του σώματος μας με διαβεβαίωσε όμως πως δεν ήμουν χαζή και πως και εκείνη αλλά και άλλα παιδιά αυτό πίστευαν. Μεγαλώνοντας προφανώς κατάλαβα πως δεν ήταν κάποιο όργανο αλλά δεν ασχολήθηκα και περαιτέρω μέχρι το λύκειο που είχα φάει ένα κόλλημα με τον Ινδουισμό. 

Τότε λοιπόν άρχισα να ψάχνομαι λίγο πάνω στην μετά θάνατο ζωή και το όλο θέμα της ψυχής ας το πάρουμε όμως από την αρχή Ψυχή από το ρήμα ψύχω δηλαδή φύσω, πνεώ κυριολεκτικά σημαίνει "ψυχρή πνοή" την ένδειξη της ζωής στο σώμα που γίνεται αισθητή μέσα από την αναπνοή. Από εκεί και πέρα όμως ανάλογα από το φιλοσοφικό σύστημα μια ψυχή μπορεί να είναι θνήτη ή αθάνατη. Για παράδειγμα στον Ινδουισμό αλλά και στον Χριστιανισμό μόνο τα ανθρώπινα όντα έχουν αθάνατη ψυχή. Βέβαια υπάρχει και ο ανιμισμός που υποστηρίζουν αβάσιμα φυσικά πως ακόμα και τα ποτάμια, βουνά κτλ έχουν ψυχή. Πάντως σίγουρα μεγάλο ρόλο έπαιξαν στις θεωρίες περί ψυχής ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας.

Δεν θέλω όμως να το πάω τόσο μακριά διατυπώνοντας όλες τις απόψεις για την ψυχή από επιστήμονες, θρησκείες, φιλόσοφους κτλ γιατί το κείμενο θα βγει ολόκληρο βιβλίο, θα σας πρότεινα όμως να διαβάσετε παραπάνω για αυτό το θέμα διότι έχει όντως μεγάλο ενδιαφέρον ακόμα και αν όχι από βιβλία μια γρήγορη ματιά στο Wiki θα σας πείσει. 

Ωστόσο τα ευρήματα της επιστήμης απλά δεν υπάρχουν ευρήματα παρόλο που γίνονται συνέχεια έρευνες πάνω σε αυτό το κομμάτι δεν έχουν δείξει κάτι ακόμα, υπάρχουν όμως και πάλι τα πιστεύω του καθενός ανάλογα με την ψυχή - νους και ψυχή - σώμα αυτές είναι οι συνδέσεις που κάνουν. Φυσικά υπάρχουν επιστήμονες που έχουν θεωρίες πως δεν υφίσταται ψυχή κάτι όμως που όπως είπα δεν έχει αποδειχθεί και δεν νομίζω ότι θα γίνει ποτέ ή έστω σύντομα 100% κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι συμβαίνει μετά τον θάνατο. 

Αξίζει όμως να αναφέρω ακόμα δύο τελευταία πριν προχωρήσω στην προσωπική μου άποψη. Σε ότι έχει να κάνει με την παραψυχολογία προσπάθησαν μέσα από διάφορα πειράματα να αποδείξουν πως η ψυχή δεν έχει καμία σχέση με τον νου ή το σώμα πράγμα που δεν κατάφεραν αλλά οι έρευνες συνεχίζουν. Άλλο ένα εντυπωσιακό και άξιο θεωρώ να αναφερθεί είναι Duncan MacDougall όπου το 1901 έκανε μετρήσεις βάρους σε ασθενείς καθώς εκείνοι πέθαιναν και κατέληξε πως η ψυχή έχει βάρος άρα είναι κάτι υπαρκτό μέσα μας και μάλιστα ζυγίζει 21 γραμμάρια. Ο φυσικός Robert L. Park όμως δεν αποδέχεται επιστημονικά σήμερα αυτή την έρευνα. 

Υπάρχουν όμως εκατομμύρια απόψεις πάνω στο θέμα πραγματικά αρκεί να έχεις χρόνο και διάθεση να ψάξεις και να διαβάσεις εγώ πάνω κάτω το έκανα και το είχα κάνει λόγο του Ινδουισμού. Αυτή την άποψη λοιπόν και θα μοιραστώ μαζί σας.

Αρχικά πιστεύω πως όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί έχουν ψυχή που αυτό πάει να πει πως ακόμα και το νερό, τα φυτά πέρα από ανθρώπους και ζώα έχουν ψυχή. Η ψυχή για εμένα συνδέεται με τον νου και σε καμία περίπτωση με το σώμα καθώς έχει αποδειχθεί πως το σώμα μας είναι υποχείριο του νου. Η ψυχή θεωρώ πως είναι ένα είδους ενεργείας. Που βάσει όλων αυτών που έχουμε στο νου πράγματα που ούτε τα φανταζόμαστε αλλά ούτε και τα ελέγχουμε τρέφεται. Δεν πιστεύω πως υφίσταται ζωντανός οργανισμός χωρίς ψυχή καθώς αν το σκεφτούμε και κυριολεκτικά είναι η πνοή. 

Τώρα τι πιστεύω για τον θάνατο σε σχέση με την ψυχή. Αρχικά πιστεύω 100% στην μετά θάνατον ζωή όχι όμως με την έννοια θα έρθω στο σώμα κάποιο άλλου ως ψυχή αλλά πως γενικά η ψυχή μου μένει εδώ, υφίσταται σαν ενέργεια μου στον χώρο. Σε αυτή την άποψη πολλοί θα πουν πως αυτά τα πιστεύω υπάρχουν επειδή φοβάμαι να αποδεχτώ τον θάνατο ή πως απλά πεθαίνουμε και τέλος.

Δεν είναι φόβος δεν έχω καμία φοβία απέναντι στον θάνατο απλά μου φαίνεται αδιανόητο πως όλη αυτή η ενέργεια, η ψυχή και το μυαλό πάνε χαμένα. Επίσης πιστεύω και πείτε με τρελή πως όταν κάποιος έχει πεθάνει σε έναν χώρο μπορείς να αντιληφθείς κάποια ενέργεια είτε αυτή είναι θετική είτε αρνητική λόγο της ψυχής που έχει μείνει πίσω. 

Τέλος πιστεύω πως η ψυχή είναι ένας μίνι θεός μέσα μας μια κινητήρια δύναμη που μας κρατάει ζωντανούς όχι με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Δεν μπορώ όμως να εκφραστώ πάνω σε αυτό το θέμα τόσο καλά όμως στον γραπτό λόγο οπότε συγχωρέστε με αν έγινα κουραστική και επαναλαμβανόμενη. Αυτά για σήμερα ελπίζω να περάσετε μια όμορφη εβδομάδα. 

Φιλάκιααααααααα       
                                                      



                                                                                         

Η ψευδαίσθηση της ελεύθερης βούλησης και η ανυπαρξία της ψυχής





Καλησπέρα αγαπητοί συνοδοιπόροι. Να τονίσω ότι αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά ότι η σχέση μου με τη Σάρα είναι καρμική(ειμαστε ντετερμινιστριες, τι θέλετε;) Δεν είχαμε συζητήσει αυτή τη βδομάδα για το τι θέματα θα γράψουμε και απλώς όταν μπαίνω στο blogger βλέπω το έτοιμο κείμενό της που παραπέμπει σε αυτό που ήθελα και εγώ να γράψω σήμερα.  


Τι με οδήγησε όμως σε αυτή τη θεματολογία; Αρχικά έχει προκαλέσει σάλο η δημιουργία της τεχνητής νοϋμοσύνης που αναγνωρίζει τα ομοφυλόφιλα άτομα εδώ και αρκετό καιρό. Το σκεπτικό κατέληξε με όλη αυτή τη δημιουργία, στο ότι δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση και κατ'επέκταση ψυχή. Έρχεται λοιπόν η επιστήμη να χτυπήσει κάποιους από εμάς στα αδύναμα σημεία μας με πολύ ισχυρά επιχειρήματα. Πέρα από τα άτομα που πιστεύουν σε μια θρησκεία, ο πλανήτης μας απαρτίζεται από ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που έχει την ανάγκη να πιστέψει σε κάτι παραπάνω. Είτε γιατί φοβάται το θάνατο, είτε γιατί δεν βρίσκει κάποια άλλη κινητήρια δύναμη και έτσι βασίζεται (όχι πάντα αυθαίρετα) σε κάτι το οποίο δεν έχει δει.

Από εκεί και περά, έχω δύο βδομάδες που ακούω από πολλούς, ότι η ζωή είναι μάταια και ότι δεν αξίζει (και όχι με βάση το παραπάνω πάντα, απλώς έτυχε να γίνουν όλοι δυστυχισμένοι Σεπτέμβρη μήνα). Έχω βαρεθεί να το ακούω ρε παιδιά, αλήθεια. Αν έχετε κάτι πιο πρωτότυπο να μου πείτε it's ok με εμένα. 

Πάμε για λίγη Σαββατιάτικη αμπελοφιλοσοφία λοιπόν. 

  • Ακόμα και τα συναισθήματα βρίσκονται στον εγκέφαλο.
Πάει καιρός που εγώ η ίδια έχω σταματήσει να ρίχνω τόσο focus στην ύπαρξη της ψυχής. Έχει φθαρεί αυτή η ανάγκη. Δεν είναι τυχαίο που τα συναισθήματα για παράδειγμα είναι αποτέλεσμα ορμονικών επιδράσεων. Επίσης πολλές λειτουργίες βρίσκονται σε συγκεκριμένα σημεία του εγκεφάλου μας. Το πιο απτό παράδειγμα είναι εκείνο που μας δίνει ο νευροεπιστήμονας Νταμάζιο στην περιγραφή του για το λάθος του Καρτέσιου. Το παράδειγμα αφορά ένα ιατρικό περιστατικό που διαδραματίστηκε το 1848. Ο Φιλέας Γκέιτζ επέβλεπε την κατασκευή ενός σιδηροδρόμου. Το ατύχημα που υπέστη ήταν να διαπεράσει το μπροστινό μέρος του κρανίου του μία μεταλλική μπάρα. Η επέμβαση του ανθρώπου ήταν επιτυχής, όμως ο ίδιος δεν ήταν ποτέ ξανα ο ίδιος. Ήταν σα να μην είχε ψυχή. Επι της ουσίας είχε υποστεί βλάβη το εγκεφαλικό μέρος των συναισθημάτων με αποτέλεσμα να είναι πιο οξύθυμος και να μην τον ενδιαφέρει τίποτα, ούτε καν η οικογένειά του. Έχουμε μία πρώτη επαφή λοιπόν με το ότι όλα συνδέονται με τις εγκεφαλικές μας λειτουργίες έχοντας ως παράδειγμα τα συναισθήματα.

Άλλο ένα απλό παράδειγμα, είναι η ύπαρξη διάφορων συνδρόμων που αφορούν σε δυσλειτουργίες του εγκεφάλου και έχουν επίπτωση σε συναισθηματικό επίπεδο. Η δυσλειτουργία είναι εγκεφαλική και δεν υφίσταται κάπου αλλού. Η συναισθηματική ανωριμότητα για παράδειγμα όπως και η μη κατανόηση συναισθημάτων αφορά μόνο τέτοια σύνδρομα. Μόνο εκεί μπορεί να παρατηρηθεί η εν λόγω δυσλειτουργία.

Το μόνο που δε γνωρίζουμε ωστόσο είναι το πως προκαλούνται ακόμα και τα διάφορα συναισθήματα. Ξέρουμε τον παράγοντα, δεν ξέρουμε ποιο είναι το trigger τους όμως και μπορούμε εύκολα να έχουμε ενδοιασμούς για την μη ύπαρξη της ψυχής. Ακόμα και αν βρούμε αρκετά στοιχεία, θα πρέπει να είμαστε απόλυτα σίγουροι πριν πούμε ότι ο υλισμός εν τέλει θα κερδίσει.



  • Περι ελεύθερης βούλησης.              
Διάφορες επιλογές και διάφορα διλήμματα περνούν από επεξεργασία του εγκεφάλου μας. Την απόφαση την παίρνει ο εγκέφαλος ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα πριν ακόμα εμείς συνειδητά αποφασίσουμε. Αυτό ήταν και το εν λόγω εύρημα που αλλάζει όλη μας την κοσμοθεωρία και ειδικά αυτών που πιστεύουν. Ακόμα και άθεος να είσαι, είναι το ίδιο τρομακτικό γιατί θεωρούσες ότι οι αποφάσεις που παίρνεις, είναι συνειδητές. 

Τελικά δεν είναι καθόλου έτσι και αυτό είναι πράγματι τρομακτικό. Πώς σου φαίνεται να είσαι υποχείριο του ίδιου σου του εγκεφάλου; Ο κακός δαίμονας του Καρτέσιου ενσαρκώνεται σε αυτόν και δεν μπορείς παρα μόνο να ζεις γνωρίζοντας το. 

Άλλο παράδειγμα είναι εκείνο των εθισμών. Οι εθισμοί είναι εγκεφαλικοί και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Ο εγκέφαλος σου είναι αυτός που συνηθίζει σε κάτι όπως το κάπνισμα ή το αλκοόλ. Εσύ κάνεις αυτό που κάνεις και απλώς εγκεφαλικά συνδέεσαι με αυτό. Δεν θα πει η ψυχή σου ''κοψ'το'' και εσύ θα το κόψεις. Χρειάζεται μια επιβραδυντική διαδικασία για τον κάθε εθισμό γιατί έπειτα προκύπτουν σωματικές επιπτώσεις λόγω της αλλαγής αυτής. Η αλλαγή είναι εγκεφαλική και ο εγκέφαλος δεν μπορεί από τη μία μέρα στην άλλη να δίνει άλλες εντολές από αυτές που έδινε.

Rip ψυχή και ελεύθερη βούληση λοιπόν. Αλλά και πάλι ανακύπτουν ερωτήματα όπως: Πώς είναι δυνατή η όλη λειτουργία του εγκεφάλου; Τόσο συγκεκριμένη, ορθολογική και έχοντας έννοιες μέσα του που σχετίζονται με τη θεωρία μας για τον κόσμο;

  • Είναι όντως όλα μάταια 
Ακόμα και αν δεχτούμε όλα τα επιστημονικά ευρήματα, ακόμα και αν εγκαταλείψουμε οποιαδήποτε μεταφυσική, ακόμα και αν όλα είναι τυχαία εν τέλει και δεν υπάρχει κάποιος λόγος, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι όλα είναι μάταια.

Η ματαιότητα είναι μια απάρνηση η οποία είναι αντιφατική. Αν όλα ήταν όντως μάταια, τότε θα έπρεπε όλοι να αυτοκτονήσουμε και μάλιστα χωρίς να μας ενδιαφέρει. Απλώς έχουμε την δυνατότητα του σκέπτεσθαι η οποία πολλές φορές καταλήγει σε ένα μίζερο overthinking. 

Ωστόσο, αντί να είμαστε εγωιστές, θα πρέπει να σκεφτούμε ότι ακόμα και έτσι έχουμε την τάση να θέτουμε σκοπούς. Μπορεί όντως όλα μας τα θέλω να έχουν προκύψει από τη συνεκτικότητα του εγκεφάλου μας, αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν θέλουμε. Έχουμε ανάγκη να θέτουμε σκοπούς και όσους μπορούμε να τους εκπληρώνουμε. Αυτό είναι κάτι το οποίο δεν σχετίζεται με την ανυπαρξία της ψυχής και του Θεού. Έχει να κάνει με την εξέλιξη και την ανέλιξή μας. Αν πεθάνουμε και δεν υπάρχει τίποτα μετά, τουλάχιστον ας ζήσουμε μια ηρωική ζωή (όπως λέει και ο ψυχίατρος του έργου ''Ο άντρας με την πουά γραβάτα'').

  • Η δική μου πλευρά
Όπως είπα και πάνω δεν μπορώ να ασχοληθώ με την ύπαρξη ή την ανυπαρξία. Μου είναι πλέον αδιάφορο (σχεδόν). Από εκεί και πέρα ενστερνίζομαι το Σπινοζικό γνωμικό που αφορά το conatus καθώς μου ταιριάζει. Το conatus είναι κάτι που υπάρχει μέσα μας και είναι είτε σκοπός είτε ο νους μας είτε ο συνδυασμός των δύο. Είναι σαν μια φωτιά η οποία δεν σβήνει ποτέ. Είτε σιγοκαίει, είτε ανάβει πιο πολύ ανάλογα με τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε (εξωτερικά και εσωτερικά). Είναι μια απόδοση για την ψυχή η οποία δεν αποδίδεται από τον ίδιο τον Σπινόζα ως ψυχή. Αποδίδεται απλά ως κάτι που υπάρχει σε εμάς και είναι μια αρχή για την επιστήμη της ψυχολογίας.

Από εκεί και πέρα, μέχρι να φτάσουμε στο απόλυτο μιας ανακάλυψης, δεν μπορούμε παρά να είμαστε επιφυλακτικοί.

Αυτά τα λίγα είχα για σήμερα. 

Δική σας, Αγγελίνα

Y.Γ: Ντετερμινιστικό παρτάκι!!







Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

#Ιταλία


Καλησπέρα, καλησπέρα τι μου κάνετε πως είστε; Όπως βλέπετε μπήκαμε σιγά σιγά στην ρουτίνα μας και κάθε Σάββατο θα έχουμε κείμενο. Σε αυτό το κείμενο θα σας πω λίγα πράγματα για την Ιταλία νομίζω με σχεδόν ένα μήνα εκεί έμαθα αρκετά πράγματα. Θα τα χωρίσω σε κατηγορίες και φυσικά θα βάλω μπόλικες φωτογραφίες. 

Πρώτη εντύπωση:



Η πρώτη εικόνα που είδα μετά το αεροδρόμιο φυσικά ήταν αυτό, η πόλη ονομάζετε Nembro είναι βόρεια αρκετά στην Ιταλία και είναι με το αμάξι 1 ώρα από το Μιλάνο. Η φύση στην περιοχή και γενικά βόρεια ήταν μαγευτική παντού δέντρα, ποτάμι, ζωάκια κ.α γενικά ήταν μαγευτικά με όμορφα νεοκλασικά σπίτια. Ήταν πεντακάθαρα, υποχρεωτική ανακύκλωση, πουθενά γόπες ή σκουπίδια στον δρόμο. Αδέσποτα δεν υπάρχει περίπτωση να έβλεπε κανείς. Αυτοκίνητα όχι παρκαρισμένα από εδώ και από εκεί. Επικρατούσε κυριολεκτικά ηρεμία τάξη και ασφάλεια. 

Άνθρωποι:

Όπως είναι λογικό δεν είναι όλοι ίδιοι άλλοι εκείνοι που ζουν βόρεια σε σχέση με τους νότιους. Όσοι όμως γνώρισα εγώ ήταν καταπληκτικοί άνθρωποι, ήρεμοι, χαμογελαστοί και πρόθυμοι. Αρκετά φιλόξενος λαός. Καθόλου ξενέρωτοι ή δεν ξέρω και εγώ τι. Θυμίζουν αρκετά τους Έλληνες σε πάρα πολλά πράγματα. Όσο αναφορά τον ρατσισμό εγώ δεν είδα κάτι το υπερβολικό, βασικά δεν παρατήρησα κάτι από Ιταλούς. Έβγαινα με κάτι παιδιά απο Αφρική και όλα καλά. Μου είπαν όμως πως Νότια που το μορφωτικό επίπεδο είναι σχετικά χαμηλό οι περισσότεροι άνθρωποι (Νάπολη) είναι άξεστοι. Δεν γνωρίζω όμως για να σας πω 100%

Είναι σίγουρα αρκετά έλεγκαντ οι Ιταλοί, προσέχουν πολύ την εμφάνιση και το στυλ τους, ότι στυλ και να έχουν δεν θα σχολιάσουν όμως ποτέ το δικό σου. Είναι διακριτικοί, δεν θα σου κάνουν καμία προσωπική ερώτηση για κανέναν λόγο. Όσο αναφορά το αν οι άντρες είναι πέφτουλες όχι δεν είναι οκ σε φυσιολογικά επίπεδα επικρατεί ένα φλερτ αλλά για να σε πλησιάσει πρέπει να νιώσει πολύ σίγουρος για αυτό. Οι πιο πολλές νέες γυναίκες θα παρατηρήσει κανείς ότι είναι με πιο ώριμους κυρίους (καλά όχι και με 80αρηδες αλλά μέχρι 50 εκεί) Γοητευτικοί βέβαια άντρες δεν ξέρω αν όλες το κάνουν για την οικονομική εξασφάλιση τους γιατί όπως είπα είναι γοητευτικοί άντρες αλλά πρόβλημα τους. 

Οικονομική κρίση:

Η Ιταλία διανύει και εκείνη όπως ένα μεγάλο κομμάτι της Ευρώπης αυτό που λέμε οικονομική κρίση σε καμία περίπτωση όμως όπως η Ελλάδα. Για τους Ιταλούς οι αλλαγές που έχουν γίνει μέσα στην κρίση όπως μου είπαν σε συζητήσεις κυρίως είναι σε φορολογία κ.α μισθοί, συντάξεις κ.τ.λ δεν έχουν πειραχθεί. 

Ζωή στην Ιταλία (για διακοπές):

Δεν θα σας πω πως είναι η πιο οικονομική χώρα να επισκεφτείς αλλά αυτό όπως και σε όλες τις χώρες εξαρτάται με το τι ζωή θες να κάνεις. Εγώ και τον ένα μήνα που έμεινα έκανα μια πολύ καλή ζωή και επισκέφτηκα αρκετές πόλεις. 

Αρχικά τα αεροπορικά εισιτήρια είναι σχεδόν τζάμπα αφού εγώ σε περίοδο ακριβή δηλαδή Αύγουστο μήνα πλήρωσα πήγαινε έλα 68 ευρώ μόνο. Μπορείς όμως να βρεις και από 50 ευρώ, φυσικά εννοείται πως μιλάμε για 2 μήνες ή 1 μήνα πριν. 

Για ξενοδοχεία δεν μπορώ να έχω καθαρή εικόνα διότι εγώ έμενα στην θεία μου αλλά μου είπαν πως βρίσκεις πολύ καλές τιμές. Τα εστιατόρια είναι λίγο ακριβά ανάλογα όμως τι θες εσύ πάνω κάτω όπως εδώ αν και εκεί θα βρεις παραπάνω προσφορές. Τα κλαμπ και γενικά η νυχτερινή ζωή είναι καταπληκτική θα βρεις υπέροχα μαγαζιά με ωραία μουσική ανάλογα τι θες εσύ και το πιο υπέροχο πως οι τιμές στα ποτά ξεκινούν από 4 ευρώ σε ένα καλό μαγαζί. Τα εισιτήρια σε μέσα μεταφοράς είναι λίγο τσιμπημένα σε σχέση με εδώ. Αν καπνίζετε καλό θα είναι να κάνετε καπνό γιατί εκεί είναι πολύ πιο οικονομικοί από όσο εδώ σε αντίθεση με τα πακέτα που είναι πανάκριβα. Τέλος σε εσωτερικούς χώρους απαγορεύεται το κάπνισμα.

Φαγητό:  





    
Να ξέρετε πως αυτά είναι πολύ λίγα μπροστά σε αυτό που ζούσα καθημερινά. Απίστευτες γεύσεις τυριά, αλλαντικά όλα. Σίγουρα θα χορτάσετε και θα ευχαριστηθείτε πολύ καλό φαγητό. Πέρα από όλα τα γνωστά πίτσα και μακαρόνια καλό θα ήταν να πάτε παραπέρα και να δείτε γενικά την κουζίνα τους. Τα γλυκά επίσης τέλεια εκτός απο τα παγωτά που δεν το πίστευα ότι μπορούσαν να είναι τόσο ωραία. Επίσης οι φούρνοι τους Χριστέ μου κόλαση! Μόνο αυτό θα σας πω να πάτε Ιταλία μόνο για τους φούρνους.

Βενετία-Μπέργκαμο-Μιλάνο-Βάστο:




Δεν θα γράψω για όλα τα μέρη που είδα άλλα μόνο για όσα θεωρώ πιο σημαντικά γιατί το κείμενο έχει ήδη βγει τεράστιο. Η Βενετία λοιπόν ήταν το κάτι άλλο η φωτογραφίες πραγματικά δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αποτυπώσουν την ομορφιά της απλά ήμουν με το στόμα συνέχεια ανοιχτό. 


Το Μπέργκαμο εξίσου υπέροχο διαφορετική ομορφιά, υπέροχοι ναοί που μην νομίζετε ότι δεν θα έλεγα για τις εκκλησίες ήταν πανέμορφες η αρχιτεκτονική όλης της χώρας ήταν καταπληκτικοί. Μια βόλτα στην αρχαία πόλη του Μπέργκαμο αρκεί για να καταλάβετε.





Το Μιλάνο είναι και αυτό αρχιτεκτονικά υπέροχο, θα δείτε εκεί τι πάει να πει χλιδή με μια γρήγορη ματιά όλη η μόδα παγκόσμια από εκεί ξεκινάει άλλωστε οπότε είναι λογικό να υπάρχουν πανάκριβα καταστήματα και όλοι οι γνωστοί οίκοι. Πάντως εάν θέλετε να επισκεφτείτε το Ντουόμο να έχετε προνοήσει να έχετε 12 ευρώ για το εισιτήριο που περιλαμβάνει και είσοδο στο μουσείο του ναού. Σίγουρα θα εντυπωσιαστείτε έχω κουραστεί να το λέω.


Τέλος το Βάστο είναι μια παραθαλάσσια περιοχή νότια στην Ιταλία 2 ώρες μακριά απο την Ρώμη (στην οποία θα πάω την επόμενη φορά) οι παραλίες ήταν πολύ όμορφες και καθαρές. Βέβαια εγώ πήγα σε μη οργανωμένες οι οποίες ήταν υπό προστασία λόγο της φυσικής ομορφιάς που είχαν. Μπορεί να ήταν κουραστικό να ανεβαίνεις βουνά, πεδιάδες για να τις ανακαλύψεις χωρίς αυτοκίνητο το οποίο μέχρι ένα σημείο πήγαινε αλλά άξιζε 100% οι εικόνες θα μου μείνουν αξέχαστες. Όσο για την πόλη το βράδυ ήταν γεμάτη με μπαράκια στην παραλία, νέο κόσμο, φωτιές στην παραλία και πυροτεχνήματα. Εκεί έμεινα 1 εβδομάδα.


Θα σας βάλω μπόνους και κάποιες άλλες φωτογραφίες απο περιοχές που δεν ανέφερα για ν μην σας κουράσω. Η Ιταλία δεν περίμενα να είναι τόσο μαγευτική και όμως ήταν προτείνω σε όλους λοιπόν να πάνε ή να μπει στα σχέδια τους. Εγώ πάντως δεν θα χάσω ευκαιρία και θα ξανά να πάω σύντομα.







                                                                                 Φιλάκια Σάρα



Γυμνασιακή μουσική λίστα





Καλησπέρα φίλες και φίλοι. Σήμερα δεν έχω να πω κάτι ιδιαίτερο. Θα σας παραχωρήσω απλά τη λίστα που αναφέρω και στον τίτλο η οποία σημάδεψε αυτή την εποχή. Με αφορμή τα χθεσινα flashbacks  που είχα με τα αλάνια μου, σας παρουσιάζω λίγο καρκίνο. Βέβαια δεν θα σας τον παρουσιάσω με χρονική σειρά.

Λοιπόν! Αρχίζουμε από τη μπάντα που σημάδεψε τόσο την παιδική μου ηλικία, όσο και την εφηβική. Δεν μπορούν να είναι άλλοι πέρα από τους Linkin Park. Το παρακάτω κομμάτι ήταν ένα από τα αγαπημένα του Hybrid Theory.



Προχωράμε στους Tokio Hotel οι οποίοι δεν μου άρεσαν ως μπάντα και ούτε είχα ξεσκιστεί να ακούω ολόκληρα κομμάτια. Απλώς ήταν μόνο δύο τραγουδάκια τους που ήταν ό,τι πρέπει για ένα γυμνασιάκι.

ορίστε (καθόλου αναμενόμενο)

και ορίστε




Προχωράμε με λίγο ακόμα καρκινούλη και φυσικά αυτός ο παραπάνω καρκινούλης μόνο από τους Brokencyde.




Συνεχίζουμε με Framing Hanley!




Γκλαμουράτοι παίρνουν την επόμενη θέση. Cinema Bizarre



 Δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι Bullet for my valentine.



Flyleaf!



Three days grace και μαλιστα ήταν 2οι στο top-5 μου με μπάντες.




Πάμε στις θεούλες. Αν και θα έπρεπε να βάλω το buttons, αυτό ήταν ένα κομμάτι, που όσο χαζό και να είναι, μου πρόσδιδε αυτοπεποίθηση.




Έρχεται Gagaρα! <3 To παρακάτω το είχα και ως calling tune.



The Veronicas. Το αγαπημένο δίδυμο που εξαφανίστηκε.
 



It's Britney bitch



Έπειτα έρχεται η τύπισσα που την πήδηξε ένα φάντασμα.



MGMT. Δεν χρειάζεται να πω άλλα.



Basshunter



Καιτούλα με 3OH!3



Μαντάνα, Τζαστινούκος και Timbaland




Christina Αγκιουλέρα.






Ντάξει τον James Morrison από αυτό το κομμάτι τον έμαθα.+Νελάρα.



Αβρόλα Λαβί



Φυσικά The Rasmus


Kwan



Και οπωσδήποτε Taylor Swift!



Αν συνεχίσω θα έχω τον ατελείωτο, οπότε κάπου εδώ σας αφήνω.

Δική σας, Αγγελίνα

















 

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Η επιστροφή



Καλησπέρα, καλησπέρα τι κάνετε; πως είστε; Έχουμε να τα πούμε αρκετό καιρό η ευθύνη νομίζω ήταν πιο πολύ δική μου αφού έλειπα σε διακοπές σχεδόν ένα μήνα. Συγγνώμη λοιπόν αν σας λείψαμε τόσο πολύ που δεν αντέχατε 😂😂😂 Καλά σκάω! Λοιπόν ελπίζω όλοι να περάσατε ένα όμορφο καλοκαίρι, να ξεκουραστήκατε και να είστε έτοιμη να αντιμετωπίσετε το κάθε τι. 

Βγήκαν και οι βάσεις όποτε εύχομαι σε όλα τα παιδιά μέσα από την καρδιά μου να πέρασαν στις σχολές που ήθελαν πραγματικά να μπουν. Σε όσους πάλι δεν το κατάφεραν παιδιά κουλ να ξέρετε πως έχετε πολλές επιλογές να κάνετε αυτό που θέλετε απλά βρείτε τον τρόπο. 😉

Σε αυτό το κείμενο δεν θα σας πω και τίποτα το ιδιαίτερο πέρα από το πως πέρασε το καλοκαίρι μου. Οπότε αν βαριέστε κάτι τέτοιο λυπάμαι. 

Αυτό το καλοκαίρι είχε ξεκινήσει κάπως καλά, βασικά άκυρο καθόλου καλά απλά ήθελα πολύ να πάει καλά. Γενικά από πέρσι έχω κουραστεί με αρκετά πράγματα ψυχολογικά και είχα πολύ ανάγκη να μην κάνω τίποτα και απλά να νιώσω ελεύθερη από όλα αυτά. 

Ήξερα πως θα πάω Ιταλία μήνες πριν αλλά δεν το πίστευα μέχρι και την τελευταία στιγμή, δεν έχω και άδικο η γυναίκα αφού κάθε φορά κάτι μου χαλάει τα σχέδια, αρχικά να αναφέρω πως η Ιταλία δεν ήταν ποτέ προορισμός ζωής αλλά έγινε αυτό είναι το μόνο σίγουρο. 

Έφτασε λοιπόν η μέρα να ταξιδέψω μόνη μου.  Εγώ μόνη μου; Εγώ; Στο τεράστιο αεροδρόμιο; Μπορείτε να φανταστείτε πόσο φοβισμένη ήμουν όχι για το αεροπλάνο αλλά για το αεροδρόμιο και την μοναξιά. Με τα πολλά όμως και με 6 ώρες καθυστέρηση έφτασα στον προορισμό. Με το που πάτησα το πόδι Ιταλία ερωτεύτηκα δεν ξέρω ο αέρας, η ατμόσφαιρα όλα.

Ήταν να κάτσω 12 μέρες και έκατσα 23...Δεν θα σας πως την εμπειρία μου από εκεί γιατί θέλω να το κάνω στο επόμενο κείμενο με φωτογραφικό υλικό. Νομίζω όμως πως ήδη έχετε καταλάβει πως ήταν ΥΠΈΡΟΧΑ!!! 

Αυτά λοιπόν για τώρα ένα κείμενο αστραπή γιατί αν έβαζα όλα αυτά στο επόμενο θα έβγαινε τεράστιο όχι πως θα είναι μικρό αλλά ότι μπορώ να μαζέψω το μαζεύω. 

Φιλάκιααααααααα 💜💜💜





                                                                                       Σάρα Βράπη

Συγγραφή και coca-cola






Καλώς σας βρήκαμε αγαπητοί συνοδοιπόροι. Μετά από την πολυήμερη απουσία μας σας κάνουμε επιτέλους την τιμή. Ελπίζω να περάσατε ένα όμορφο καλοκαίρι. Για κάποιους βέβαια μπορεί να μην έχει τελειώσει ακόμα και να φάνε ένα κουβά σκατά που δεν έχουμε την τύχη τους. 

Αυτό που θα ήθελα να θίξω σήμερα έχει να κάνει με εμένα και τον εγωκεντρισμό μου. Δεν θα ασχοληθώ με κάτι έξω από εμένα. Απλώς έκανα διάφορες παρατηρήσεις οι οποίες με έβαλαν σε πολλές σκέψεις. 

Ανάμεσα σε όλα τα όνειρα που είχα και έχω, ήταν και αυτό της συγγραφής. Αυτό αν δεν το υλοποιήσω ποτέ, είμαι σίγουρη πως θα πεθάνω δυστυχισμένη. Συγγνώμη αν γίνομαι μακάβρια, αλλά πρέπει να δώσω ένταση. Από την εφηβεία μέχρι και σήμερα έχω ξεκινήσει πολλά πράγματα τα οποία ποτέ δεν ολοκλήρωσα. Τα σχεδιαγραμματα μου βρίσκονται ακόμα στα σχολικά μου τετράδια. Πάντα συμβουλευόμουν τους φίλους μου όσον αφορά την επιμέλεια και ήταν και αυτοί πρόθυμοι και στήριζαν αυτό το όνειρο. Βέβαια για να έχεις και τη στήριξη ενός εκδοτικού, πρέπει να κατέχεις και ένα κεφάλαιο Α. Ωστόσο τα χρήματα δεν ήταν αυτά που με έκαναν να έχω ημιτελή έργα. Έτσι και αλλιώς δεν με ενδιαφέρει αν ποτέ βγει κάτι στο ευρύ κοινό. Το μελημα μου είναι απλά η ολοκλήρωση. 

Τα εμπόδια ακόμα δεν τα γνωρίζω και το κακό είναι ότι όσο μεγαλώνω στερεύω και από φαντασία. Δεν έχω ιδέα πλέον πως μπορώ να συνδέσω μια πλοκή. Γι'αυτό και πριν από λίγο καιρό είπα να σταθώ σε ένα πιο εύκολο πρότζεκτ έχοντας ως πρότυπο τα Πάθη του Νεαρού Βερθέρου του Γκαίτε αλλά και την Άννα Φρανκ. Είπα ότι για να φτάσω σε ένα στόχο, θα πρέπει να θέσω κάποιους μικρότερους. Ο πρώτος λοιπόν μικρός στόχος είναι να ολοκληρωθεί το ημερολόγιο της Νεφέλης η οποία είναι μία αντικοινωνική και ιδιαίτερη νέα με πολύ περίεργες συνήθειες. Τυπική ημερολογιακού τύπου νουβέλα δηλαδή. Το συν αυτού του λογοτεχνήματος είναι ότι δεν θα χρειαστεί να υπάρχει αυτό το δέσιμο της πλοκής καθώς τα βλέπουμε όλα τελείως μονόπλευρα και χωρίς ζωντανούς διαλόγους. Ωστόσο και αυτό προς το παρόν στην άκρη το έχω αφήσει. Θέλω  να συνεχιστεί όμως γιατί έχει φιλοσοφικό περιεχόμενο το οποίο με διευκολύνει. Μου βγαίνει τελείως φυσικά να το πληκτρολογώ.

Γενικά στα περισσότερα που έχω ξεκινήσει να γράφω, η πρωταγωνίστρια λέγεται πάντα Νεφέλη. Έτσι υπέγραφα και εδώ πριν αποφασίσουμε να αποκαλύψουμε τις ταυτότητές μας. Είναι αστείο. Απλά μου φαίνεται υπέροχο όνομα, δεν ξέρω γιατί έχω κολλήσει. 

Όπως και να έχει το πόιντ μου είναι ότι βλέπω πολλούς που ασχολούνται με οποιουδήποτε είδους τέχνη και ασχολούνται πολύ σκληρά και έχουν προκύψει από τη δουλειά τους πολύ όμορφα πράγματα. Αυτό είναι που ζηλεύω πολύ και αυτό θέλω να καταφέρω και εγώ η ίδια. Έχω σκάσει από το κακό μου που ακόμα δεν μπορώ να μοιραστώ κάτι όμορφο που εγώ η ίδια έχω δημιουργήσει. Ακόμα δεν ξέρω αν θα μπορέσω να δημιουργήσω κάτι όμορφο. Πολλές φορές αισθάνομαι ανίκανη. Αν θα μπορέσω ποτέ να ξεπεράσω την μετριότητά μου, ίσως όλα να είναι καλά για όλους μας. 

Δεν είναι κάτι που θέλω να πετάξω. Αυτό το κείμενο είναι απλά reminder για να μην χαθεί οποιαδήποτε επιθυμία μέσα στη ρουτίνα. Καλώς να φτιάξουμε όνειρα και έπειτα να τα πραγματοποιήσουμε. 

Δική σας, Αγγελίνα

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Εγώ έφηβη part 2


Καλησπέρα, καλησπέρα φίλοι μου ελπίζω να είστε όλοι καλά και αυτό το σαββατοκύριακο, εγώ είμαι στην αναμονή για τις διακοπές μου στην Ιταλία. Δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω ότι θα ταξιδέψω μόνη μου. Στο θέμα μας όμως.

Την προηγούμενη εβδομάδα αναφέρθηκα σε ένα part 2 οπότε και αυτό θα κάνω. Ελπίζω όμως να το βρήκατε διασκεδαστικό και ανάλαφρο όπως και ήθελα να είναι. Ακόμα για να συνεχίσω το ρεζιλίκι μου υποσχέθηκα φωτογραφίες και θα τις έχετε. Πάμε λοιπόν!

Σχέσεις💔
Σχέσεις... Τι να πει κανείς για τις σχέσεις στην εφηβεία; Πραγματικά ήταν ότι πιο χαζό οι περισσότερες απλά για να λες ότι έχεις σχέση. Το σ'αγαπώ και το για πάντα μαζί σε αυτή την ηλικία ήταν μια καραμέλα με πολύ γλυκιά γεύση. Δεν λέω η πρώτη "αγάπη" όντως δεν ξεχνιέται και είναι κάτι δυνατό ξαφνικά όλα είναι αδιάφορα για σένα το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι εκείνος, πότε θα τον δεις, πως θα τον φιλήσεις, τι ρούχα να βάλεις γενικά σε αγχώνουν χαζά πράγματα.

Μα αυτό από την μια είναι και το ωραίο είναι μια πολύ ρομαντική εποχή τουλάχιστον για την δική μου γενιά δεν ήταν όλα τόσο εύκολα όπως τώρα εμείς έπρεπε να χαλάμε κάθε φορά 1-2 κάρτες την εβδομάδα για να μιλάμε στο τηλέφωνο πραγματικά το είχαμε σκουλαρίκι και αν δεν μιλούσαμε στέλναμε μηνύματα δεν είχαμε ούτε μέσεντζερ ούτε βίντεο κλήση αλλά αυτά παρακάτω. Η σχέση λοιπόν σε αυτή την ηλικία έχει κάτι το μοναδικά άχαρο και τέλειο ταυτόχρονα. Εγώ πέρασα μια πολύ έντονη εφηβική σχέση με πολλές δυσκολίες. Επειδή όλα είναι πολύ έντονα και εμείς την ζούσαμε στο 100% ακόμα θυμάμαι εκείνα τα βράδια που έκλαιγα σπίτι της Αγγελίνας και έσπαγα τα κινητά μου από τα νεύρα μου.

Αυτό που έχω να πω είναι πως μου λείπει λίγο αυτό με τα τότε ραντεβού τα αμήχανα φιλιά, το άγχος, οι κρυφές φορές που θα έβλεπες τον άλλο γιατί δεν σε άφηνε η μαμά σου. Να το ζείτε λοιπόν και αν νιώθετε ότι αγαπάτε έτσι είναι μην ακούτε που σας λένε θα μεγαλώσετε και θα δείτε τι είναι αγάπη, μάλλον αυτοί μεγάλωσαν και ξέχασαν...

Έξοδος-Βόλτα🌆 
Εμείς τότε παιδάκια μου καλά και συνομήλικοι μου που μάλλον θα θυμάστε δεν πηγαίναμε κάθε Σάββατο σε κλαμπάκια ούτε καν μια στο τόσο ειδικά 1η με 2α γυμνασίου εμείς αράζαμε σε πάρκα, βόλτες πάνω κάτω σαν χαζά και φυσικά το τρελό στέκι για εμάς από το κέντρο του Περιστερίου πεζόδρομος και ντόλτσε (καφετέρια) πραγματικά την είχαμε χτίσει.

Υπήρχε και η μόδα τότε με τα μπλουτούθ, όσοι ήταν στην καφετέρια τα άνοιγαν έβαζαν ένα πιασάρικο όνομα ή ακόμα και τον αριθμό τηλεφώνου τους για όνομα και αντάλλαζες με αγνώστους εικόνες. Ένα από τα φλερτ του τότε, πραγματικά είχαμε αγωνία να δούμε ποίος από όλους ήταν αυτός που μας έστελνε εικόνες, γενικά είχε την πλάκα του. Ακόμα θυμάμαι και κάτι αλητείες τότε με κρυφά τσιγάρα σε παρκάκια μαζί με τους γκραφιτάδες φίλους μας. Τραζικ

Ψυχολογία💩
Σκατά όπως αναδεικνύει και αυτό το τέλει ιμότζι, επικρατούσε μια γενική μαυρίλα, θλίψη. Η ζωή είναι σκατά και δεν συμμαζεύεται επηρεασμένοι απο ίμο τι να σας πω; (Αν δεν ξέρετε τι ήταν οι emo είστε ένα τίποτα) Ένα κάρο βλαμμένες να χαρακώνονταν για μαλακίες (ααα ναι το κάνουν ακόμα αυτό) να χαπακόνονταν γενικά μια τάση προς αυτοκτονία την είχαμε τότε, τα κορίτσια πιο πολύ βέβαια, για χαζούς λόγους. Αν πραγματικά διαβάσει κάποιος ημερολόγια από τότε το μόνο που θα βλέπει είναι "όλα είναι σκατά" "μακάρι να πεθάνω" κτλ . Απορώ και εγώ αλήθεια...αλλά αυτή την μαυρίλα την έχει η εφηβεία και αφού έζησα από υπερκατανάλωση ντεπόν όλα καλά. 

Ίντερνετ🌐
Για εμάς τότε 2008-2009 το facebook που όλοι τώρα αγαπάμε ήταν μια βλακεία που το είχαμε για παιχνίδια μόνο. Το YouTube δεν το πολύ είχαμε και σε υπόληψη όλοι δηλαδή τα βιουζ τότε δύσκολα έφταναν 500.000. Ταινίες και άλλα τέτοια ούτεν καν κλασικά βίντεο κλαμπ (βίντεο μπλου Θηβών) 

Εμείς είχαμε όλοι μα όλοι msn που ήταν τέλειο έφτιαχνες έναν λογαριασμό χοτμειλ και άνοιγε η επικοινωνία μπροστά στα μάτια σου βάζαμε ότι να ναι ονόματα, γράφαμε σαν καθυστερημένα με κάτι εικόνες μικρές σαν γκιφάκια, φυσικά και μιλούσαμε με άσχετους και ειδικά σε ομαδικές γίνονταν όλα τα κονέ και η Αγγελίνα ξέρει καλά ;) Ύστερα ήταν το Hi5 ντάξει τέλειο έφτιαχνες ένα προφίλ όπως στο φβ αλλά εκεί το διακοσμούσες όπως ήθελες με διάφορους κωδικούς έβαζες να παίζει μουσική στο προφ σου και γενικά ήταν πολύ καλό. Αχχ....Νοσταλγία 

Αυτά λοιπόν και για σήμερα έχω και άλλες κατηγορίες στο κεφάλι μου ίσος κάποια στιγμή να επανέλθω ή ακόμα καλύτερα να αναγκάσουμε την Αγγελίνα να το κάνει :) Θα ακολουθήσουν φωτογραφίες από τότε. Ελπίζω να το απολαύσατε όσο και εγώ οι μικρότεροι να μάθατε για τότε και οι υπόλοιποι να νοσταλγήσατε. Πισ εν λοβ 






















ένα τραγούδι που τότε λάτρευα