Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Θύτης και θύμα!

Καλησπέρα, καλησπέρα φίλοι μου ελπίζω να είστε όλοι καλά και να μην έχετε πάει διακοπές ακόμα για να μην νιώθω μοναξιά εδώ στην Αθήνα η φτωχή αλλά τίμια κοπέλα. Οοοκ κόβω τις μαλακίες μου και πάμε στο θέμα που για αυτή την εβδομάδα επέλεξα να είναι εκείνο το βίντεο που είχε γίνει βάϊραλ με τον ξυλοδαρμό της γυναίκας από τον άντρα της στο Καλλιμάρμαρο. 

Αρχικά δεν θέλω να περιοριστώ στο συγκεκριμένο συμβάν που πήρε δημοσιότητα αλλά γενικά σε αυτό το φαινόμενο. Παρακολουθώντας λοιπόν το βίντεο εκείνο μου σηκώθηκε η τρίχα και δεν άντεξα να το δω καν ολόκληρο. Είναι κάτι που ακόμα και τώρα στο 2017 συμβαίνει συχνά σε πολλές γυναίκες. Εντάξει και σε άντρες όσο περίεργο και αν ακούγετε αυτό αλλά σπανιότερα. 

Το θέμα μάλλον με τις γυναίκες είναι ότι φαίνονται άβουλα άτομα και πολύ ευαίσθητα, μέχρι κάποιο σημείο έτσι είναι. Η βία δεν περιορίζετε μόνο στο ξύλο αλλά και στα λόγια, νομίζω πως το δεύτερο είναι χειρότερο, βιώνεις τον εξευτελισμό σε μεγαλύτερο βαθμό από μια σφαλιάρα που θα σε πονέσει επιφανειακά, τα λόγια σε πονάνε βαθιά μέσα στην καρδιά σου, νιώθεις να σε σουβλίζουν και να σε καίνε.

Εγώ κάπου εδώ να σας πω πως έχω υπάρξει σε μια σχέση που υπήρχε πολύ ψυχολογική βία μέχρι που έγινε και σωματική. Φυσικά και εγώ όπως τα περισσότερα θύματα με την μόνη διαφορά πως εγώ ήμουν πολύ μικρή. Θα μου πείτε δικαιολογία είναι αυτό; Ναι μέχρι κάποιο σημείο γιατί όταν είσαι σε μικρή ηλικία (εφηβεία) δεν μπορείς να βάλεις την λογική εύκολα σε λειτουργία. Παρόλα αυτά όσο και να με πόνεσε τότε σταμάτησα αυτή την σχέση με τον καιρό. Όταν όμως είσαι "ώριμη γυναίκα" δεν μπορείς να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. 

Έχω υπάρξει και σε "οικογενειακή κακοποίηση" έχω δει το θύμα να συγχωρεί συνεχόμενα τον θύτη με δικαιολογίες ανύπαρκτες όπως μου υποσχέθηκε δεν θα ξαναγίνει, μένω για το παιδί, που να πάω μόνη μου κτλ. Αρχικά 99% θα ξαναγίνει, το παιδί πίστεψε με δεν είναι ωραίο να μεγαλώνει σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα γίνει ένα παιδί γεμάτο φοβίες, ανασφάλειες και πιθανό να εμφανίσει ίδια συμπεριφορά, στο που να πας μόνη σου είναι πολύ απλό, υπάρχουν ένα σορό οργανισμοί που μπορούν να σε βοηθήσουν αρχικά αλλά και εσύ μπορείς να πατήσεις στα πόδια σου μόνη. Στην αρχή φαντάζει δύσκολο έως και ακατόρθωτο αλλά με τον καιρό όλα θα γίνουν. 

Έλεγα λοιπόν πως κάποιος που βιώσε την βία μεγαλώνοντας θα γίνει ο θύτης αυτό είναι το μεγαλύτερο ποσοστό σε συχνότητα φαινόμενο και δεν χρειαζόμαστε έρευνες για να μας το επιβεβαιώσουν κάτι τέτοιο αρκεί μόνο η λογική. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος να μην εξελιχθούν σε θύτες αλλά σε αιώνια θύματα. Τα παιδιά μην ξεχνάμε πως είναι σφουγγάρια αρά απορροφούν όποια συμπεριφορά εκείνα επιλέξουν, με την διαφορά πως δεν είναι σε φάση να κατανοήσουν αν αυτή είναι σωστή. Με αποτέλεσμα να έχουμε προβληματικούς ενήλικες.

Δεν ξέρω τελικά αν αξίζει να προσπαθήσεις να πείσεις το θύμα να φύγει από μια τέτοια κατάσταση ή αν του αξίζει να είναι θύμα όσο άσχημο και να ακούγετε αυτό. Τα άτομα εκείνα δεν ασκούν βία από την μια μέρα στην άλλη σου έχουν δείξει κάποια πράγματα λίγα παραπάνω νεύρα χωρίς λόγο ή κάτι τέλος πάντων ναι δέχομαι ότι σου έρχεται ξαφνικό στην αρχή αλλά εσύ πρέπει να μαζέψεις όλη την δύναμη που έχεις και να φύγεις. Δεν θα αλλάξει ένας τέτοιος άνθρωπος για κανένα λόγο και επίσης δεν πρέπει εσύ να παλέψεις για αυτό, βγάλε εγωισμό. Δεν γεννήθηκες για να είσαι θύμα αλλά για να παλεύεις με τα θηρία. 

Αρκεί να το πάρεις απόφαση, να σέβεσαι και να αγαπάς τον εαυτό σου. Γιατί κανένας άλλος δεν είναι ικανός να το κάνει όσο εσύ και αν εσύ δείχνεις αυτό, αυτό θα εισπράξεις. Θα μπορούσα να το τραβήξω πολύ το θέμα σαν κείμενο αλλά νομίζω μου καίγονται τα μπιφτέκια και πρέπει να ετοιμαστώ για εξοχή μια μίνι απόδραση με περιμένει. Μέχρι το επόμενο κείμενο να είστε όλοι καλά. 

Υ.Γ: Παρακαλώ δείτε το παρακάτω λινκ, νομίζω πως είναι ένα καταφύγιο που κάνει πολύ σημαντική δουλεία πάνω σε αυτό το κομμάτι.
http://www.katafygiogynaikas.org/prostasia/



Μην κρίνεται από το ότι είναι Φουρέιρα έχει φοβερό νόημα σε σχέση με το θέμα όπως και το βίντεο.


Φιλάκιαααααααααα Σάρα

Το δικό μου ''γαμώ το''




Γεια σας συνοδοιπόροι της ζωής. Ευελπιστώ πως όλα είναι καλά. Μία μέρα πριν ο Chester Bennington αυτοκτονήσει, σκεφτόμουν πολύ έντονα την αυτοκτονία και έλεγα να γράψω κάποια στιγμή γι'αυτο γιατι με στοιχειωσαν πολλές σκέψεις. Δε θα το κάνω όμως σήμερα και δεν είχα έτσι και αλλιώς σκοπό να το κάνω σύντομα. Επειδή όμως δεν έχω και κάποιο άλλο θέμα κατα νου, θα μοιραστώ γενικά και αόριστα πράγματα. 

 Σήμερα απολαμβάνω μια ηρεμία που τις προηγούμενες μέρες αδυνατουσα. Όλη τη βδομάδα ένιωθα άρρωστη έως και λίγο πεθαμένη, όσο μπορεί να καταλάβει κανείς το "λίγο". Αλλά σήμερα νομίζω είναι μια καλή μέρα να αφεθώ λίγο στη ζωή όποια και αν είναι αυτή που μου προσφέρεται. Κάποτε πίστευαν ότι αν γεννηθείς σε μία συγκεκριμένη κατάσταση, αυτή καθορίζει τη ζωή σου. Αν γεννηθείς φτωχός, θα παραμείνεις φτωχός. Αν γεννηθείς πλούσιος, θα παραμείνεις και πλούσιος. Γενικώς κάποιες φορές μπορεί και να ισχύει. Το θέμα έγκειται στο συμβιβασμό ή έτσι νομίζουμε τουλάχιστον όταν θέλουμε να υλοποιήσουμε πολύ μια επιθυμία. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που απλά κάτι δεν επιτυγχάνεται; Τι γίνεται όταν οι προσπάθειες γίνονται απέλπιδες; Θα σας πω εγώ!

 1) Τίποτα 2) Το σκέφτεσαι λίγο και λες "σιγα" 3) περνάει καιρός και λες "τι λάθος κανω;" 4)απελπίζεσαι και συμβιβάζεσαι με τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις "γεννήθηκα έτσι, θα παραμείνω έτσι, μάλλον δεν είναι για μένα αυτα". Και κάπως έτσι δημιουργούνται δυστυχισμενες ζωές. Ζωές που τελικά δεν έζησαν και δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποιανού είναι το λάθος τελικά. Δεν μπορείς να καταλογισεις σε έναν άνθρωπο κάτι για κάτι που δεν κατάφερε να κάνει ενώ η επιθυμία του τον ξεπερνούσε. Θεωρώ πολύ κακό κλισέ το "άμα θες κάτι πολύ, θα το κάνεις". Μέχρι να το κάνω εγώ προσωπικά φίλε μου από τα Σοφά Λόγια, δεν πιστεύω σε τίποτα. Από την άλλη όμως θα μου πεις ότι κάποιοι περιμένουν έναν από μηχανής θεο. Αν δεν κάνουν τίποτα, προφανώς δε χωράει αμφιβολία. Θα πρέπει να υπάρχει πάθος και πραγματική θέληση για να μπορέσουμε να παραπονεθουμε για ο,τι μας ευνουχιζει.


Ποιος ξέρει στην τελική; Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε και δεν θα ξέρουμε αν έχουμε ζήσει, αν όχι μια ευτυχισμένη, μια ηρωική ζωή που να μη μας κάνει να μετανιωνουμε για πράγματα που θέλαμε να κάνουμε και δεν τα καταφέραμε ακόμα και αν πληγωναν κάποιους άλλους.


Η διαρκής αυτή αβεβαιότητα, είναι βασανιστική για τα κεφάλια μας. Καλά κουράγια.

 Δική σας, Αγγελίνα 

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Ανταγωνισμός και κομπορρημοσύνη


Καλησπέρα σε όλα τα καλόπαιδα. Σας γράψαμε λίγο την
προηγούμενη βδομάδα, αλλά θα το ξεπεράσετε είμαι σίγουρη. Αυτή η βδομάδα είχε τα σκαμπανεβάσματα της. Ωστόσο παλεύεται. Πάμε όμως στο σημερινό μας θέμα. Θυμάστε που είχαμε μιλήσει για τους αντικαπιταλιστές κάποια στιγμή; Ε λοιπόν σήμερα θα μιλήσουμε για το αντίθετο τους. Δηλαδή όχι ακριβώς, αλλά θα αναφερθώ πολύ και σε αυτούς γιατί το θέμα μας είναι ο ανταγωνισμός και αυτή η φάρα τον προάγει.



Ας ξεκινήσουμε από την απαρχή του ανταγωνισμού καθώς

και τα συναισθήματα που γεννάει στο δικό μου είναι. Από τότε που άρχισα να τον αντιλαμβάνομαι ως απλά μια υπάρχουσα κατάσταση και μη γνωρίζοντας την λέξη που την χαρακτηρίζει, τον σιχαινόμουν. Υπήρχαν πολλά παιδάκια που χωρίς λόγο και αιτία συμπεριφέρονταν κατ'αυτό το πνεύμα. Αυτά τα παιδάκια λοιπόν, τα μισούσα αν και τα ανεχόμουν καθώς ήμουν αντικοινωνική. Μεγαλώνοντας και έχοντας αρχίσει να αποκτάω την όλη ιδέα, μισούσα όλο και περισσότερο τον κόσμο.



Και φτάνουμε στο σήμερα. Ένα πράγμα που κρατάει μέχρι και τα φοιτητικά χρόνια και είναι το απόλυτο δείγμα του ανταγωνισμού, είναι η βαθμοθηρία. Και μάλλον στη φοιτητική ζωή πρέπει να ισχύει πολύ περισσότερο από ό,τι στο σχολείο. Μετά έχουμε την προσωπική ζωή η οποία περιτριγυρίζεται από παρέες και φίλους. Σίγουρα θα υπάρχει μια σταγόνα ανταγωνισμού και εκεί. Γενικώς ο ανταγωνισμός προκύπτει από την ανασφάλεια της τελειομανίας. Αυτή η τελειομανία και ο ψυχαναγκασμος κάπου-κάπου σε απωθεί, σε εκνευρίζει και ειδικά όταν γίνεται εις βάρος σου.



Θεωρώ ότι είναι κάτι που συμβαίνει δίχως λόγο ακόμα

και αν είσαι το πιο κομπλεξικό άτομο στον κόσμο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει κάποιος να συμπεριφέρεται προσβλητικά σε κάποιον άλλο απλά και μόνο επειδή δεν τα έχει καλά με τον εαυτό του. Δε με απασχολούν τα βιώματα του καθενός. Με απασχολεί η προσωπική μου ηρεμία. Και κάπου εδώ κάνουμε λόγο για τον καπιταλισμούλη. Έχω φρίξει από το πως έχει ορίσει τα άτομα της κοινωνίας μας. Είναι ο διάολος ο ίδιος παιδιά. Ακόμα και σε δουλειές που οι εργαζόμενοι είναι καμμένα χαρτιά, υπάρχει αυτή η αναγκαιότητα του να είσαι καλύτερος από τον άλλο και να του κάνεις τον βίο αβίωτο. Όταν εργάζεσαι κάπου που υπάρχουν δυνατότητες ανέλιξης, είναι λογικό να είσαι ανταγωνιστικός. Στο επιβάλει η εκάστοτε δουλειά σου. Αυτή η πρακτική όμως, συμβάλει στη στείρωση στης εργασιακής αλληλεγγύης και της συνεργασίας που θα έπρεπε να υπάρχει. Συγγνώμη, αλλά αυτό είναι κάτι που μειώνει την παραγωγικότητα κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό. Ο Μαρξ τα έλεγε αλάνια μου αλλά επιλέξατε να τον αγνοήσετε. Ευχαριστώ.

Έπειτα έχουμε τον ανταγωνισμό που καταστρέφει κάποιους για να χαροποιήσει απλά τον ανταγωνιστή. Παιδιά, μη σας τύχει. Έχω ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα, το οποίο όμως δε θα το παραθέσω για λόγους διασφάλισης της σωματικής μου ακεραιότητας. Το να υπάρχουν ''άνθρωποι'' που σε οδηγούν στην αποτυχία (ΕΠΙΤΗΔΕΣ) μόνο και μόνο για να νιώσουν καλύτερα με το άθλιο"Εγώ" τους, είναι ότι πιο αρρωστημένο. Συνήθως αυτά τα άτομα υποτίθεται διαβάζουν πολύ και διαφημίζουν τις γνώσεις τους με όποιον τρόπο μπορούν. Αν έχεις πέσει στην περίπτωση, συλλυπητήρια. Υπάρχει πολύ μίσος, καταρρίπτεται η διυποκειμενικότητα. Κάποια στιγμή ο ανταγωνιστής παύει να βλέπει ανθρώπους, βλέπει μόνο τα μέσα για την επίτευξη του απώτερου σκοπού του: Να είναι πάντα καλύτερος.

Ο ανταγωνισμός πολλές φορές μπορεί να αποβεί μοιραίος. Το καλύτερο θα ήταν, με το που αντιλαμβανόμαστε ότι τρέχει κάτι τέτοιο, να την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια. Μία σχέση ζωής με έναν μόνιμο ανταγωνιστή δίχως αιτία, σίγουρα μόνο δυστυχία θα φέρει. Τώρα στον εργασιακό χώρο είναι κομματάκι δύσκολο. Δεν επιλέγεις εσύ τους συναδέλφους σου. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μπεις χαλαρά στο κλίμα χωρίς να σε ενδιαφέρει. Οι ικανότητες του καθενός, βγαίνουν στην επιφάνεια. Εκεί μπορείς με πολλούς άλλους τρόπους να ισοπεδώσεις όποια λανθασμένη αντίληψη έχει περαστεί από τον εκάστοτε ανταγωνιστή.

Ο καπιταλισμός με τη σειρά του, είναι το κύριο μέσο του ανταγωνισμού σε διάφορους τομείς, όχι μόνο στα επαγγελματικά. Ο ρουχισμός, παραδείγματος χάριν, είναι ένα στοιχείο που αδικαιολόγητα φέρει οποιαδήποτε αρνητική αντίδραση. Δε θα ξεχάσω ποτέ ένα σκηνικό που είχα αντιμετωπίσει στο γυμνάσιο. Έτυχε μια μέρα να φοράω την ίδια μπλούζα με μια κυράτσα συμμαθήτρια και η ακατάλληλη έρχεται να μου πει: Φοράς το ίδιο μπλουζάκι με εμένα, μην τολμήσεις να το ξανα βάλεις.
FOR FUCK'S SAKE. Εννοείται πως της απάντησα ότι θα φορούσα ότι γούσταρα και τη θυμάμαι απλά να ουρλιάζει και να είναι έτοιμη να κλάψει από τα νεύρα της. Ωραία περνούσα.

Δική σας, Αγγελίνα

...!

Καλησπέρα, καλησπέρα φίλοι μου ελπίζω πραγματικά να περνάτε ένα όμορφο καλοκαίρι. Την προηγούμενη εβδομάδα πήραμε και εμείς μια μίνι άδεια από το blog αφού φύγαμε για ένα 3ήμερο που είχαμε ανάγκη. Πέρασα πολύ ωραία θέλω να πιστεύω το ίδιο και για την Αγγελίνα. Δεν ήθελα να προσαρμοστώ για κανένα λόγο στο Περιστέρι πάλι αλλά να που έγινε. 

Η αλήθεια είναι πως δεν θέλω να γράψω σήμερα γιατί απλά δεν μπορώ να γράψω ανοιχτά και ελεύθερα αυτό που θέλω και είναι λίγες οι φορές που μου συμβαίνει αυτό. Όπως και να έχει όμως κείμενο θα έχετε δεν μπορείτε να με ξεφορτωθείτε τόσο εύκολα. 

Θα ήθελα να αναπτύξουμε 3 θέματα σε μικρούς παραγράφους και ίσως κάποια στιγμή να κάνουμε ξεχωριστά κείμενα για το καθένα από αυτά. Έχουμε και λέμε 

Α. Άτομα "εμπιστοσύνης"
Μμμμμ... Αρχικά εγώ είμαι ένα άτομο που δεν θέλω για κανένα λόγο να βλέπω το κακό, ξέρω πως υπάρχει δίπλα μου αλλά το αγνοώ ή προσπαθώ να βρω κάτι καλό μέσα στο κακό. Γενικά δικαιολογώ πολύ εύκολα ανθρώπινες συμπεριφορές. Με τα χρόνια συνεχίζω να το κάνω αλλά με τις επιλογές μου έδειχνα ότι μπορώ να καταλάβω αν κάποιον πρέπει να τον εμπιστεύομαι ή όχι. Τελικά μάλλον ακόμα δεν το έχω καταφέρει. 

Το θέμα είναι πως κάποιος άνθρωπος που δεν πρέπει να τον εμπιστευτείς θα κάνει τα πάντα για να πετύχει το αντίθετο και εκεί είναι που πρέπει εσύ να θορυβηθείς λίγο. Αλλά έχει χτίσει τόσο καλά το προφίλ που εσύ θες να εμπιστευτείς οπότε είναι ανώφελο. Μπορεί για παράδειγμα να είναι αγαθός, άνθρωπος της εκκλησίας αλλά από την οπτική που εσύ το βλέπεις κτλ. Τελικά αργά ή γρήγορα πέφτει στα μάτια σου γιατί δεν μπορεί να υποκριθεί άλλο και τότε σε πονάει πολύ.

Β. Διαφορά ηλικίας σε σχέση!
Τι στο καλό έχει γίνει μόδα; Από τότε που είδα την Λολίτα(ταινία να την δείτε) βλέπω παντού πορνόγερους. Δεν υπερβάλω, δεν μπορεί ο άλλος να είναι 50 χρονών και να την πέφτει σε 16 χρονών κορίτσι. Δεν πιστεύω πως η διαφορά ηλικίας είναι μεγάλο θέμα αλλά μέχρι ένα σημείο. Αρχικά πρέπει και τα 2 άτομα της σχέσης να είναι ενήλικα και τέλος από εκεί και πέρα δεν μου πέφτει λόγος. Απλά για εμένα δεν θα μπορούσε να υπάρχει εύκολα μια σχέση με κάποιον που απέχουμε πάνω από 10 χρόνια. 

Δεν θα μπορούμε εύκολα να βρίσκουμε μια κοινή γραμμή, το χάσμα θα είναι τεράστιο. Η κατακραυγή είναι το τελευταίο που θα έπρεπε να σε ενδιαφέρει σε τέτοιες περιπτώσεις αν εσύ περνάς καλά. Τουλάχιστον εσείς οι μεγάλοι κύριοι, εντάξει και κυρίες ενίοτε, να έχετε και ωριμότητα στο μυαλό και όχι μόνο ως προς το γήρας, να σέβεστε και να μην βλέπετε ως ένα κομμάτι κρέας τα κοριτσάκια και όχι δεν φταίνε αυτά που βαίνουν με τον κώλο έξω εσύ φταις που είσαι 40-50 και τις κοιτάς πονηρά. Δεν σε κάνει λιγότερο παιδεραστή. #Γνώμη μου! 

Γ. Σεξουαλική παρενόχληση και όρια!
Αχ αχ αχ αν το σκεφτείτε λίγο το ένα θέμα με το άλλο έχουν μια σύνδεση σαν να είναι το ένα ακόλουθο του άλλου ίσως τυχαία ίσως και όχι όμως... Μέχρι πριν λίγες μέρες έλεγα χαρακτηριστικά πως γιατί τα θύματα δεν αντιδρούν και δεν μιλάνε; Μήπως όντως δεν είχαν βάλει όρια; Μήπως όλα αυτά είναι και κάπου κάπου υπερβολές και δεν είναι κάτι τόσο συχνό; 

Μαντέψετε όλα μα όλα και με το παραπάνω τα έχω πάρει πίσω γιατί μια ωραία μέρα μπορεί να έρθει ένας κύριος που εσύ εμπιστεύεσαι και μπορεί να είναι μεγαλύτερος κατά πολύ να σου κάνει κάτι που εσύ δεν θες. Τότε εκείνη την ώρα το πρώτο που κάνεις είναι να μουδιάσεις, να σπας μέσα σου, να μην ξέρεις τι να κάνεις και στο μυαλό σου έχεις το χειρότερο. 

Μετά συνήθως ο θύτης είναι φυσιολογικός σαν να μην συνέβη τίποτα και αυτό σε βάζει σε σκέψεις μήπως ήταν ιδέα μου μήπως δεν έγινε, βασικά αυτό θες να πιστέψεις, όταν όμως ηρεμήσεις και μπουν όλα σε μια σειρά αρχίζεις να θυμάσαι και να υπολογίζεις τρομερά γρήγορα όλες τις συμπεριφορές και κινήσεις. Τότε νιώθεις βλάκας που δεν είχες καταλάβει τίποτα τόσο καιρό. Τώρα φοβάσαι να μιλήσεις αλλά και τι να κάνεις; Ντρέπεσαι νιώθεις ένα τίποτα. 

Τελικά βρίσκεις την δύναμη να αντιμετωπίσεις το θέμα κατάμουτρα εκεί βλέπεις στο βλέμμα του άλλου την υποκρισία, τον φόβο...Θα σκεφτεί τα πάντα για να σε πείσει αρχικά πως δεν έγινε και κάτι ύστερα να σε κάνει να νομίζεις πως ήταν κάτι απλό σιγά πως κάνεις έτσι. Φυσικά και θα σου ρίξει ευθύνες, εσύ προκάλεσες, δεν είχες βάλει όρια κτλ. Λες και χρειάζεται να μιλήσεις δεν μπορεί να καταλάβει κανείς από την στάση του σώματος ότι δεν θες. 

Μπορεί επίσης να είναι και ερωτευμένος μαζί σου αλλά και για αυτό εσύ φταις που δεν του είχες δώσει χώρο να μπορεί να εκφραστεί ερωτικά και τον είχες φρεντ ζοουν. Τελειώνω κάπου εδώ λέγοντας σας πως αυτά είτε είναι δικές μου εμπειρίες είτε από άλλους πάντως είναι 100% αληθινά και πολύ χειρότερα. Από εσάς θα ήθελα να είστε περισσότερο πονηροί και αν είστε άτομα όπως εγώ που δεν το έχετε και πολύ προσπαθήστε ξέρω δεν είναι ότι καλύτερο μα αλλιώς δεν επιβιώνεις. 

Να μιλάτε σε άτομα που μπορούν να σας βοηθήσουν και να θυμάστε ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός...




Φιλάκια Σάρα💜💜💜

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Άγχος


Καλησπέρα, καλησπέρα φίλοι μου εύχομαι όλοι να έχετε κάτι να σας δροσίζει γιατί η ζέστη είναι ανυπόφορη. Εγώ είμαι όλη μέρα με το αρκουδίσιο μπας και φτιάξει η κατάσταση και φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να κουνηθώ από το σπίτι μου για κανένα λόγο. Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλες εκείνες τις ψυχές που υποφέρουν από την ζέστη, που νοσταλγούν τα Χριστούγεννα και που δεν είναι σε καμία παραλία σήμερα. Σας αγαπώ και σας κατανοώ 100% εσάς, εσείς τώρα που λιώνεται σε παραλίες όλη μέρα ντροπή σας! 

Αυτή η εβδομάδα δεν ξέρω για πότε πέρασε, δεν κατάλαβα τίποτα. Ίσως επειδή δεν κάνω και τίποτα το σπουδαίο. Τέλος πάντων δεν έχω ιδέα τι θέμα να αναπτύξω σε αυτό το κείμενο μάλλον έχω πολλά να πω αλλά επειδή βιώνω μια κάπως δύσκολη κατάσταση δεν μπορώ. Στο προηγούμενο κείμενο είχα πει πως δεν με εκφράζει τελικά με εκφράζει 100% και κάτι παραπάνω οπότε για να μπείτε στο νόημα διαβάστε εκείνο πρώτα. 

Επειδή λοιπόν όπως είπα δεν έχω κάτι παραπάνω να πω θα γράψω λίγα πράγματα για το πως βλέπω εγώ την κατάσταση γενικά τον τελευταίο καιρό συμπληρώνοντας το προηγούμενο κείμενο αλλά αυτή την φορά με αφορά αρκετά δεν είναι κάτι γενικό. 

Τις τελευταίες μέρες βιώνω ένα συνεχόμενο άγχος το οποίο δεν ξέρω καν από που προέρχεται, που είναι οι ρίζες του και αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Στο μυαλό μου κυριαρχεί ένας χάος, δεν μπορώ να βάλω σε μια σειρά σκέψεις, θέλω, γενικά τίποτα. Δεν έχω όρεξη για τίποτα αλλά και ταυτόχρονα για όλα. Δεν μπορώ να κοιμηθώ καλά, δεν μπορώ να φάω, παρατήρησα και μια μικρή τριχόπτωση, η ξηροδερμία στο κεφάλι είναι στο τέρμα, ταχυκαρδίες, τρέμουλο. Αυτά είναι μόνο λίγα και προέρχονται όλα από το άγχος. 

Είναι μια άσχημη κατάσταση που σου αφαιρεί πολλά πράγματα από την ζωή σου, νιώθεις ότι σου αφαιρεί χρόνια και έτσι είναι. Το άγχος επηρεάζει κατά μεγάλο βαθμό την υγεία μας. Μπορείς να πάθεις αμέτρητα πράγματα μέσα σε λίγα χρόνια από μια τέτοια κατάσταση και επιλογή της ζωής σου. 

Επιλογή καλά διαβάσατε γιατί αυτό είναι κανένας δεν γεννήθηκε με άγχος και κατάθλιψη κάτι μέσα στο χρόνια το δημιούργησε στο χέρι μας είναι όμως να το αποβάλουμε από την ζωή μας, σίγουρα δεν μπορεί να γίνει έτσι από την μια μέρα στην άλλη και φυσικά δεν σημαίνει πως θα φύγει όλο. Ας προσπαθήσουμε όμως και ας φύγει και ένα 10% από πάνω μας θα είναι μεγάλη ανάσα μια ανάσα ζωής. 

Γιατί πρέπει δηλαδή να σκεφτόμαστε οι περισσότεροι από εμάς έτσι μόνο όταν μας το επιβάλουν γιατί δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά π.χ. μην αγχώνεσαι όσο μπορείς γιατί θα σου πέσουν τα μαλλιά ή θα έχεις πρόβλημα με την καρδιά ή έλκος στο στομάχι. Δεν μπορούμε να τα σκεφτούμε όλα αυτά από πριν ώστε να μην φτάσουμε λίγο πριν το τέλος; Αρκεί μόνο μια γρήγορη ματιά σε ιατρικά site βλέποντας έρευνες πάνω στο άγχος για να καταλάβεις πόσο κακό σου κάνει. 

Δεν λέω σε καμιά περίπτωση πως δεν πρέπει να υπάρχει καθόλου άγχος διότι αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να αντιδράμε σωστά σε πολλά πράγματα το λίγο άγχος είναι παραγωγικό. Εγώ μιλάω για την φάση που αυτό ξεφεύγει. Για αυτό που βιώνω εγώ τώρα. Δεν το λέω καθόλου για να το πω και να το μάθει όλος ο κόσμος ξέρω πως μπορεί να σκέφτεστε έτσι μερικοί από εσάς αλλά αλήθεια; Χέστηκα ο μόνος λόγος που γράφω όσο ανοιχτά θεωρώ εγώ σωστό για την προσωπική μου ζωή και για αυτά που βιώνω είναι για να βοηθήσω μερικούς από εσάς αν χρειαστεί. 

Τώρα αν το κάνω σωστά Ok αν πάλι όχι ok και πάλι. Το θέμα είναι πως αυτό που θέλω να περνάω σαν μήνυμα από κάθε κείμενο είναι πως με λίγη παραπάνω θέληση και πίστη στον εαυτό μας μπορούμε να κάνουμε όσα θέλουμε και μέσα από αυτά που γράφω φυσικά να παίρνω δύναμη και συμβουλές και εγώ η ίδια γιατί μην τρελαθούμε και εγώ επωφελούμαι από αυτό και αυτός ήταν ο αρχικός στόχος αλλά μέχρι εκεί. Τέλος πάντων άλλο ένα ότι να ναι κείμενο έφτασε στο τέλος του. 

Αυτό το κείμενο θα ήθελα πολύ να το σβήσω και να το πάω από την αρχή αλλά βαριέμαι και έχω φουλ νεύρα. Νιώθω ότι όλο αυτό το πέρασα εδώ και δεν μου αρέσει. Δεν πειράζει ελπίζω σε ένα καλύτερο την επόμενη φορά. Μέχρι τότε να είστε όλοι καλά.💜💜

Υ.Γ: Αν θέλετε να μάθετε κάποια πράγματα για το άγχος διαβάστε αυτό το βρήκα αρκετά καλό χωρίς τις γνωστές υπερβολές https://ibrt.gr/edu/index.php?q=node/117




Φιλάκιαααααα Σάρα 

Διαβάζοντας στην εφηβεία

Καλησπέρα συνοδοιπόροι. Τι λέει; Ελπίζω όλα καλά. Σήμερα θα σας παρουσιάσω μια σειρά βιβλίων που με συντρόφεψαν όσο ήμουν ένα τυπικό εφηβάκι. Ήταν εκεί και μετά ξανα ήταν. Έχουν φάει πολλές επαναλήψεις έως σήμερα. Πάμε να δούμε. 

                                   Scarlett-Barbara Baraldi

Αυτό το βιβλίο, είναι και ο λόγος που επέλεξα το σημερινό θέμα. Το facebook memories μου εμφάνισε αναρτήσεις του 2011 που είχαν σχέση με αυτό. Επίσης τότε το είχα πιστέψει και νόμιζα ότι μπορούσα να γράψω εξίσου cool. Ο πρωταγωνιστής αυτού του ρόμανς, δεν είναι βαμπίρης και αυτό ήταν κάτι που ξέφευγε από τα κλισέ της εποχής και όχι μόνο. Ήταν δαίμονας και εγώ είχα βγει από ένα γυμνάσιο έχοντας μεγάλη εμμονή με δαίμονες. Οπότε το βιβλίο αυτό το λάτρεψα και με λάτρεψε. Βέβαια έχει βγει και δεύτερο βιβλίο καθώς είναι σειρά, μόνο που στην Ελλάδα δεν εκδόθηκε ποτέ και εγώ είμαι sad.

Fallen-Lauren Kate

Αυτή η σειρά με έχει μεγαλώσει. Την έχω αναφέρει και ως ταινία σε παρόμοιο κείμενο και έχω εκφράσει την απογοήτευσή μου. Η σειρά βιβλίων όμως δεν με άφησε χωρίς συναισθήματα. Απλώς η Lauren Kate μερικές φορές νομίζει ότι είναι σωστό να γεμίζει σελίδες με άχρηστες περιγραφές μόνο και μόνο για να επεκτείνει το ίδιο το βιβλίο. Πέρα από αυτό, έχει όμορφη πλοκή και πολλά twists οπότε δεν θα παραπονεθώ άλλο.

Immortals-Alyson Noel

Μέτρια σειρά έως εκνευριστική. Η πρωταγωνίστρια παθαίνει τόσες κρίσεις προσωπικότητας που νομίζεις ότι γυρίζεται μεξικάνικο. Ντάξει είναι ευχάριστο για τις ώρες βαρεμάρας, αλλά μέχρι εκεί. Το τελευταίο βιβλίο της σειράς δεν το έχω διαβάσει ακόμα...

Το πρόσωπο της Σάρα-Melvin Burgess
Τρομακτικό βιβλίο για τα 13 μου χρόνια. Δεν περίμενα να το τελειώσω. Είχε αγωνία και ήταν καλοστημένο θρίλερ που σχετιζόταν με τον χώρο της μουσικής. Πολλοί υπαινιγμοί για τον Michael Jackson και αυτό ήταν άλλο ένα πράγμα που το έκανε πολύ πιο ενδιαφέρον. 

Το ψέμα-Ζωρζ Σαρή

Υπέροχο βιβλίο για την ηλικία που το διάβασα. Εστιάζει στη φίλία κυρίως. Η πρωταγωνίστρια μετακομίζει στην Αθήνα οπότε αλλάζει σχολικό περιβάλλον. Βέβαια συμβαίνουν πολλά πράγματα τα οποία συγκινούν. Ήταν πολύ εύκολο να ταυτιστώ μαζί της αφού είχα βιώσει παρόμοια κατάσταση λίγο καιρό πριν το διαβάσω. Το συστήνω.

Αυτά λοιπόν για σήμερα. Καλό σας βράδυ.

Δική σας, Αγγελίνα



Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Όλα είναι στο μυαλό!

Καλησπέρα, καλησπέρα τι κάνετε πως είστε; Εγώ όχι και τόσο καλά περιτριγυρίζουν διάφορα πράγματα το μυαλό μου αυτό τον καιρό. Πολύ άγχος και μια φοβερή ανασφάλεια, αβεβαιότητα κτλ. Σε τέτοιο βαθμό που πλέον δεν κοιμάμαι καλά καθόλου τα βράδια, έχω παραιτηθεί από πολλά πράγματα που έκανα. Το μόνο που θέλω είναι να μην κάνω τίποτα. 

Αυτό το τίποτα όμως έχει πολλούς κινδύνους μέσα του. Μπορεί να είναι αναγκαίο σε κάποια φάση της ζωής σου αρκεί όμως να μπορείς να βάζεις όρια και να μην επαναπαύεσαι σε αυτό. Αν το κάνεις πίστεψε με θα σε χαντακώσει. Από εκεί που είχες μια ζωή πλέον θα είναι σαν να μην έχεις, νιώθεις ένα μόνιμο κενό, μια πλήξη, αδιαφορία και πως δεν είσαι ικανός για τίποτα. 

Αφού νιώσεις όλα αυτά που μόνο θετικά δεν είναι αρχίζει σιγά σιγά και σε τρώει όλο αυτό. Καταλαβαίνεις πλέον πως δεν έχει νόημα αλλά έχεις φτάσει σε ένα σημείο που (βαριέσαι) νιώθεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Άρα σκέφτεσαι τι σε οδήγησε σε όλο αυτό. Αλλά όχι δεν θα το δεις με την σωστή ματιά αλλά με εκείνη που σε συμφέρει. Τι σε συμφέρει; Μα φυσικά να ρίξεις πάνω σου όλα τα κακά του κόσμου. 

Όταν λέω όλα εννοώ όλα ακόμα και για τους Δίδυμους Πύργους εσύ ευθύνεσαι όπως και για τα παιδιά στην Αφρική που δεν έχουν φαγητό και νερό. Όλο αυτό το κάνεις για να έχεις παραπάνω δικαιολογίες στον εαυτό σου που είσαι έτσι. Γιατί μεταξύ μας αυτό κάνεις παραμυθιάζεις τον εαυτό με ένα κάρο αρνητικά πράγματα για να πειστεί στο τέλος πως η απάθεια και η αδράνεια είναι η μόνη σωστή επιλογή που έχεις κάνει στην ζωή σου. 

Τώρα πλέον πέρασες όλα τα στάδια το μόνο που σου μένει είναι να πείσεις και τους γύρω σου πως αυτό είναι μια διέξοδος και θα περάσει ενώ εσύ μέσα σου ξέρεις πως δεν θες να περάσει. Πολλά ψέματα μαζεύονται σιγά σιγά ε...; Στον εαυτό σου, στους ανθρώπους που είναι δίπλα σου. Άρα και άλλες ενοχές και μαστιγώματα...φαύλος κύκλος! 

Αν εσύ όμως την βρίσκεις έτσι είναι υποχρεωμένοι οι άλλοι να προσπαθήσουν να στο αλλάξουν; ή έστω αξίζει αυτή η προσπάθεια; Ναι και πάλι ναι, δεν μπορείς να έχεις απαίτηση για το αντίθετο όταν κάποιος σε αγαπάει και σε βλέπει έτσι προφανώς θα κάνει τα πάντα για το αλλάξει. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θα το κάνει για πάντα ή για πολύ καιρό γιατί μεταξύ μας σε έχει βολέψει όλο αυτό το ντάντεμα λίγο ή μήπως κάνω λάθος;

Εσύ από μόνος σου αν το πάρεις απόφαση να βγεις από μια τέτοια κατάσταση. Δεν έχει τίποτα το δύσκολο αρχικά θα πάρεις απόφαση πως αυτό κάνει κακό σε εσένα και όντως ευθύνεσαι εσύ για αυτή σου την επιλογή. Δες τι δικαιολογίες και ψέματα έχεις φορτώσει το εγώ σου απέρριψε τα σιγά σιγά όλα. Τώρα είναι η ώρα να δραστηριοποιηθείς πρέπει να δώσεις κάπου ενέργεια για να πάρεις πίσω είτε αυτό είναι βόλτα, χορός στο σπίτι, γυμναστήριο κάτι τέλος πάντων που σου αρέσει. 

Τις πρώτες μέρες θα σου φανεί κουραστικό, θα έχεις συνέχεια στο μυαλό σου την ασφάλεια τις προηγούμενης κατάστασης. Μόλις όμως περάσουν λίγες μέρες θα καταλάβεις πόσο όμορφα νιώθεις δυνατός να παλέψεις με το καθετί, μια θετικότητα, ενέργεια κτλ. Δεν θα είσαι και ούτε θα είναι πάντα έτσι θα μπεις πάλι σε μια ρουτίνα απλά λίγο πιο δυνατά από ότι πριν. Πάλι θα χρειαστείς μια αποχή ίσως όμως μπορέσεις τώρα να καταλάβεις πότε πρέπει να ενεργοποιηθείς πάλι. 

Γενικά είμαι της άποψης πως όλα είναι στο κεφάλι μας αν πάρουμε μια απόφαση για κάτι σοβαρά και το θέλουμε μπορεί να γίνει. Έχουμε συνέχεια την τάση να μειώνουμε τις δυνατότητες μας με την κάθε ευκαιρία ενώ αντίθετα όταν πρέπει δεν λέμε ένα μπράβο, αυτό που έκανα ήταν πολύ σωστό, τις πιο πολλές φορές το περιμένουμε από τους άλλους. Καλό θα ήταν να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο που βρισκόμαστε και να επαναπροσδιορίσουμε κάποιες καταστάσεις. 

Τώρα πως κατέληξα να γράψω για κάτι τέτοιο δεν έχω ιδέα άρχισα απλά το γράψιμο και μου βγήκε όλο αυτό σίγουρα κάποιο νόημα θα έχει δεν μπορεί από το πουθενά να προέκυψε. Αυτή την στιγμή δεν νιώθω πως είναι κάτι που με εκφράζει 100% ίσως 60% ή μπορεί να αρνούμαι να δω το 100% η πορεία της εβδομάδας θα δείξει. Ελπίζω να έβγαλε κανείς άκρη.




Φιλάκιααααααα Σάρα