Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Εγώ έφηβη part 2


Καλησπέρα, καλησπέρα φίλοι μου ελπίζω να είστε όλοι καλά και αυτό το σαββατοκύριακο, εγώ είμαι στην αναμονή για τις διακοπές μου στην Ιταλία. Δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω ότι θα ταξιδέψω μόνη μου. Στο θέμα μας όμως.

Την προηγούμενη εβδομάδα αναφέρθηκα σε ένα part 2 οπότε και αυτό θα κάνω. Ελπίζω όμως να το βρήκατε διασκεδαστικό και ανάλαφρο όπως και ήθελα να είναι. Ακόμα για να συνεχίσω το ρεζιλίκι μου υποσχέθηκα φωτογραφίες και θα τις έχετε. Πάμε λοιπόν!

Σχέσεις💔
Σχέσεις... Τι να πει κανείς για τις σχέσεις στην εφηβεία; Πραγματικά ήταν ότι πιο χαζό οι περισσότερες απλά για να λες ότι έχεις σχέση. Το σ'αγαπώ και το για πάντα μαζί σε αυτή την ηλικία ήταν μια καραμέλα με πολύ γλυκιά γεύση. Δεν λέω η πρώτη "αγάπη" όντως δεν ξεχνιέται και είναι κάτι δυνατό ξαφνικά όλα είναι αδιάφορα για σένα το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι εκείνος, πότε θα τον δεις, πως θα τον φιλήσεις, τι ρούχα να βάλεις γενικά σε αγχώνουν χαζά πράγματα.

Μα αυτό από την μια είναι και το ωραίο είναι μια πολύ ρομαντική εποχή τουλάχιστον για την δική μου γενιά δεν ήταν όλα τόσο εύκολα όπως τώρα εμείς έπρεπε να χαλάμε κάθε φορά 1-2 κάρτες την εβδομάδα για να μιλάμε στο τηλέφωνο πραγματικά το είχαμε σκουλαρίκι και αν δεν μιλούσαμε στέλναμε μηνύματα δεν είχαμε ούτε μέσεντζερ ούτε βίντεο κλήση αλλά αυτά παρακάτω. Η σχέση λοιπόν σε αυτή την ηλικία έχει κάτι το μοναδικά άχαρο και τέλειο ταυτόχρονα. Εγώ πέρασα μια πολύ έντονη εφηβική σχέση με πολλές δυσκολίες. Επειδή όλα είναι πολύ έντονα και εμείς την ζούσαμε στο 100% ακόμα θυμάμαι εκείνα τα βράδια που έκλαιγα σπίτι της Αγγελίνας και έσπαγα τα κινητά μου από τα νεύρα μου.

Αυτό που έχω να πω είναι πως μου λείπει λίγο αυτό με τα τότε ραντεβού τα αμήχανα φιλιά, το άγχος, οι κρυφές φορές που θα έβλεπες τον άλλο γιατί δεν σε άφηνε η μαμά σου. Να το ζείτε λοιπόν και αν νιώθετε ότι αγαπάτε έτσι είναι μην ακούτε που σας λένε θα μεγαλώσετε και θα δείτε τι είναι αγάπη, μάλλον αυτοί μεγάλωσαν και ξέχασαν...

Έξοδος-Βόλτα🌆 
Εμείς τότε παιδάκια μου καλά και συνομήλικοι μου που μάλλον θα θυμάστε δεν πηγαίναμε κάθε Σάββατο σε κλαμπάκια ούτε καν μια στο τόσο ειδικά 1η με 2α γυμνασίου εμείς αράζαμε σε πάρκα, βόλτες πάνω κάτω σαν χαζά και φυσικά το τρελό στέκι για εμάς από το κέντρο του Περιστερίου πεζόδρομος και ντόλτσε (καφετέρια) πραγματικά την είχαμε χτίσει.

Υπήρχε και η μόδα τότε με τα μπλουτούθ, όσοι ήταν στην καφετέρια τα άνοιγαν έβαζαν ένα πιασάρικο όνομα ή ακόμα και τον αριθμό τηλεφώνου τους για όνομα και αντάλλαζες με αγνώστους εικόνες. Ένα από τα φλερτ του τότε, πραγματικά είχαμε αγωνία να δούμε ποίος από όλους ήταν αυτός που μας έστελνε εικόνες, γενικά είχε την πλάκα του. Ακόμα θυμάμαι και κάτι αλητείες τότε με κρυφά τσιγάρα σε παρκάκια μαζί με τους γκραφιτάδες φίλους μας. Τραζικ

Ψυχολογία💩
Σκατά όπως αναδεικνύει και αυτό το τέλει ιμότζι, επικρατούσε μια γενική μαυρίλα, θλίψη. Η ζωή είναι σκατά και δεν συμμαζεύεται επηρεασμένοι απο ίμο τι να σας πω; (Αν δεν ξέρετε τι ήταν οι emo είστε ένα τίποτα) Ένα κάρο βλαμμένες να χαρακώνονταν για μαλακίες (ααα ναι το κάνουν ακόμα αυτό) να χαπακόνονταν γενικά μια τάση προς αυτοκτονία την είχαμε τότε, τα κορίτσια πιο πολύ βέβαια, για χαζούς λόγους. Αν πραγματικά διαβάσει κάποιος ημερολόγια από τότε το μόνο που θα βλέπει είναι "όλα είναι σκατά" "μακάρι να πεθάνω" κτλ . Απορώ και εγώ αλήθεια...αλλά αυτή την μαυρίλα την έχει η εφηβεία και αφού έζησα από υπερκατανάλωση ντεπόν όλα καλά. 

Ίντερνετ🌐
Για εμάς τότε 2008-2009 το facebook που όλοι τώρα αγαπάμε ήταν μια βλακεία που το είχαμε για παιχνίδια μόνο. Το YouTube δεν το πολύ είχαμε και σε υπόληψη όλοι δηλαδή τα βιουζ τότε δύσκολα έφταναν 500.000. Ταινίες και άλλα τέτοια ούτεν καν κλασικά βίντεο κλαμπ (βίντεο μπλου Θηβών) 

Εμείς είχαμε όλοι μα όλοι msn που ήταν τέλειο έφτιαχνες έναν λογαριασμό χοτμειλ και άνοιγε η επικοινωνία μπροστά στα μάτια σου βάζαμε ότι να ναι ονόματα, γράφαμε σαν καθυστερημένα με κάτι εικόνες μικρές σαν γκιφάκια, φυσικά και μιλούσαμε με άσχετους και ειδικά σε ομαδικές γίνονταν όλα τα κονέ και η Αγγελίνα ξέρει καλά ;) Ύστερα ήταν το Hi5 ντάξει τέλειο έφτιαχνες ένα προφίλ όπως στο φβ αλλά εκεί το διακοσμούσες όπως ήθελες με διάφορους κωδικούς έβαζες να παίζει μουσική στο προφ σου και γενικά ήταν πολύ καλό. Αχχ....Νοσταλγία 

Αυτά λοιπόν και για σήμερα έχω και άλλες κατηγορίες στο κεφάλι μου ίσος κάποια στιγμή να επανέλθω ή ακόμα καλύτερα να αναγκάσουμε την Αγγελίνα να το κάνει :) Θα ακολουθήσουν φωτογραφίες από τότε. Ελπίζω να το απολαύσατε όσο και εγώ οι μικρότεροι να μάθατε για τότε και οι υπόλοιποι να νοσταλγήσατε. Πισ εν λοβ 






















ένα τραγούδι που τότε λάτρευα 

GoT και απογοήτευση





Γεια σας και αυτό το Σαββατοκύριακο. Το καλοκαίρι δε λέει να τελειώσει στο μεταξύ και έχω σπαστεί όντως. Τέλος πάντων! Θα προσπαθήσω να σας κάνω λίγη παρέα και ας είμαι στο όριο της υποτονικότητας. 

Θέλετε να σας μιλήσω για το GoT μιας και δεν έχω τίποτα να πω; Θέλετε να πούμε για το πόσο απογοητευτική είναι ήδη η season; Ok, με πείσατε.

Η Σάνσα δεν έχει καταφέρει ακόμα να θεραπεύσει τον κάλο που βρίσκεται στον εγκέφαλό της και εξακολουθεί να μας πρήζει τα συκώτια. Το πουλάκι μου νομίζει ότι μπορεί να κάνει κουμάντο και να manipulatάρει τον φίλο μας τον Τζον. Αυτό είναι κάτι βέβαια που γίνεται χωρίς επιτυχία γιατί ακόμα και ένα μυρμήγκι ξέρει ότι η Σάνσα είναι πανηλίθια. Κάτι μου λέει ότι τις έχουν μπει και ιδέες για τον Μικροδάχτυλο, αλλά ποιός ξέρει; Επιπλέον όταν ο φίλος μας ο Μπραν καταφτάνει στο χιονισμένο Winterfell, η Σάνσα προσπαθεί να βρει τρόπο να τον βάλει στο θρόνο. Φυσικά το ξύπνιο κοράκι μας αρνείται. Αυτό βέβαια είναι κάτι που πολλοί δεν το σχολίασαν και μου έκανε εντύπωση. Στο μόνο που στάθηκε όλο το Fandom -σχετικά χαμηλής νουμοσύνης- είναι ότι ο Μπράντον ήταν αγενής. WaT?? Ο καθένας έχει το δικαίωμα να είναι αγενής απέναντι στη Σάνσα.

Από εκεί και πέρα είχαμε και αυτή την απρόσμενη γκεστ εμφάνιση (για όσους δεν το ήξεραν από πριν) του φίλτατου Ed Sheeran που εγώ τον ακούω και τον παρακολουθώ από το ξεκινημά του μπίτσιζ. Έχεις πάλι το καθυστερημένο fandom να λέει ότι ''δεν έπρεπε να είναι εκεί, τράβηξε όλη την προσοχή και δεν μπορούσαμε να σταθούμε στην Άρια''. Εμ.. μανάρια χαλαρώστε. Πρώτα από όλα ήταν μία από τις πιο ασήμαντες σκηνές ξερωγώ που και να μη δώσεις λίγο παραπάνω σημασία στην Άρια, δεν πειράζει καθόλου. Δεύτερον, έχουν εμφανιστεί τόσοι πασίγνωστοι γκεστς (άλλο που δεν τους καταλάβατε μικρά μου ζωντόβολα), αλλά ο Ed Sheeran βέβαια, ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ. Εγώ Edαρε σ αγαπώ.


Η Άρια ξεκλήρισε τους γαμημένους τους Frey που ήταν βέβαια cool. Μετά τον Ed και τον χοντρούλη που της είπε για τον Σνόου, άλλαξε πορεία και πράττει το ορθό. Γυρίζει στην Πατρίδα και πάει να βάλει κανένα κωλοδάχτυλο στη μαλάκω τη Σάνσα για να ηρεμήσει και τούτη λίγο. Μετά χάσαμε λίγο τα χνάρια της όπως γίνεται σε κάθε season με αυτή την Άρια μη χέσω. Αλλά βέβαια, η γαματοσύνη πρέπει να μην επισκιάζει ένα ολόκληρο cast.

Έχουμε έναν Τζον που έχει αποφασίσει ότι δε θα αφήσει τίποτα όρθιο. Πάει εκεί στη θειά του και αυτή έχει γίνει πιο μαλακισμένη από ποτέ. Ο ανιψούλης όμως δεν το βάζει κάτω, κρατάει όρθιο το ανάστημά του και συνεχίζει τη ζωή του. Τουλάχιστον αποκτάει κάτι από όλη αυτή την σεξουαλική ένταση που επικρατεί. Δε φεύγει με άδεια χέρια. Η Ντενέρις είπε να κάνει ένα ψυχικό και να του δώσει το δρακόγυαλο. Άφησε λίγο το ego της στην άκρη η σιχαμένη. 

Η Σέρσεϊ κάνει ό,τι μπορεί για να μη γαμήσει ο Τζέιμι τον Εουρον. Του υπόσχεται γάμους και μπλιμπλίκια ΄κει του μαλάκα του Εουρον αλλά όλοι ξέρουμε ότι θα πάρει τα τρία του Τζέιμι εν τέλει. Τουλάχιστον της φέρνει ωραίο δώρο. Αυτό με τη Μιρσέλα δεν μπορούσα να το ξεπεράσω ούτε εγώ είναι η αλήθεια. Καλά να πάθει η κάργια η Ελαρια. Μία αιώνια βεντέτα έχει καταντήσει και αυτό όμως.

Ο Σαμ πάλι δεν το κόβω να γίνεται maester. Το να ξεπετρώσει τον Τζόρα δεν ήταν αρκετό για τον Archmaester, για τον ίδιο τον Σαμ όμως βλέπουμε ένα πολύ ικανοποιητικό improvement. Είναι μια βαθιά εξέλιξη ενός χαρακτήρα με αυτοσκοπό την ίδια τη γνώση. Η γνώση όμως αποδεικνύεται όντως ένα μεγάλο όπλο. Είναι σημαντική η πληροφορία που θα πάρεις από οποιοδήποτε βιβλίο ή από έναν κουλτουριάρη τυπά που αποκαλείται maester.

Ο Τίριον έχει χάσει την εσωτερική του δύναμη όντας πουτανάκι της Ντάνι. Είναι σα να μην έχει πλέον λόγο ύπαρξης μιας και η κυρά, θα κάνει ό,τι γουστάρει εν τέλει εκτός και αν της τα χώσει κανέβας Σνόου. Αν πεθάνει σε αυτή τη σεζόν, ίσως αδιαφορήσω. 

Από εκεί και πέρα το GoT σε αυτή τη σεζόν δε σταματάει να επικεντρώνεται στους χαρακτήρες. Είναι καλό σκηνοθετικά αυτό, όχι όμως όταν έχεις χτίσει ήδη μια πλοκή και έχεις δώσει το hype της ζωής σου. Αυτά μπορεί κανείς να τα δείξει έτσι και αλλιώς σε συνδυασμό με τη συνέχεια ενός περιστατικού. Παρα έχει γίνει το κακό. Δεν έχει γίνει πραγματικά τίποτα. Αλλά εδώ δεν έχω παρατήσει το supernatural, στο GoT θα κολώσω; Καλές προβολές να έχετε φίλτατοι. 

Δική σας, Αγγελίνα


Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Εγώ έφηβη part 1


Καλησπέρα, καλησπέρα φίλοι μου για άλλη μια φορά ξεχάσαμε να γράψουμε κείμενο δεν ξέρω τι φταίει ότι κάνει ζέστη, πρόωρη γήρανση, ότι περνάμε τόσο σούπερ; (νοτ) καλά μην παραπονιέμαι δεν περνάμε και άσχημα θεωρώ σε σχέση με άλλα καλοκαίρια αλλά όπως και να έχει είναι καλοκαίρι το καλοκαίρι δεν το πάω οπότε πάντα θα μου φταίει κάτι σε αυτό. 

Αφού λοιπόν αργήσαμε για μια μέρα σκέφτηκα να σας ανταμείψω με ένα ρεζιλευτικό κείμενο προς εμένα, αστείο (θεωρώ προς εσάς). Θα χωρίσω σε κάποιες κατηγορίες την έφηβη Σάρα λοιπόν π.χ. ρούχα, μουσική, σχολείο, φίλοι κτλ. 

Η Σάρα στην εφηβεία:

Σχολείο📚
Πρώτη μέρα, ήταν ότι χειρότερο μέχρι να φτάσω στην πόρτα ξύπνησα το πρωί και άρχισα να κλαίω είχα φοβερό άγχος πως όλα θα πάνε σκατά, καλά δεν έπεσα και έξω τελικά, από την άποψη πως θα είναι το ίδιο με το δημοτικό. Η μάνα μου προσπαθούσε να με ηρεμήσει αλλά μάταια. Φόρεσα ένα καφέ σορτσάκι, μια πορτοκαλί μπλούζα και ίσιο μαλλί. Ίχνος μακιγιάζ πάνω μου και φουλ ψαρωμένη. Εκεί κάπου ήρθε και η Αγγελίνα ως ένα χρόνο μεγαλύτερη να με πάρει από το χέρι και να μου δείξει το σχολείο. Γρήγορα κατάλαβα πως δεν έχει καμία σχέση με το δημοτικό. Άρχισα να κοινωνικοποιούμε με ταχύτατους ρυθμούς.

Το διάβασμα στην αρχή το είχα πάρει ζεστά μετά είδα πως δεν έχει νόημα αφού κανείς δεν διάβαζε πέρα από τα κλασικά 2 άτομα που όλοι έχουμε σε ένα τμήμα. Οι βαθμοί ήταν κάτι ανάμεσα από 13-15 μέσο όρο και σε κάθε τρίμηνο η ίδια υπόσχεση "Μαμά στο επόμενο θα τα πάω καλύτερα" με τους καθηγητές να λένε "Είναι πολύ καλή απλά δεν προσπαθεί και κάνει φασαρία στο τμήμα ή μιλάει πολύ" Εγώ; Το κοριτσάκι που στο δημοτικό κρυβόταν μέσα στο μάθημα και δεν άκουγες ποτέ την φωνή του; Καλά αυτό δεν το ξεπέρασα ποτέ, πάντα ντρεπόμουν να σηκώσω χέρι να πω κάτι και ας το ήξερα 100% σωστά με αποτέλεσμα στα προφορικά να έχω πάντα 0. Η μητέρα μου όμως ποτέ δεν με πίεσε σε αυτό και καλά έκανε <3 

Φίλοι👬👭
Όπως είπα και πιο πάνω είχα την Αγγελίνα στο ίδιο σχολείο που γνωριζόμασταν από πολύ πιο πριν κατά τα άλλα όμως ούτε ένα παιδί από το δημοτικό ήταν δική μου επιλογή για να μην περάσω τα ίδια. Η Αγγελίνα όμως είχε την δική της παρέα-κλίκα που κάθε φορά όταν ήμουν μαζί τους ένιωθα πως δεν με ήθελα λες και φορτώνομαι και προφανώς έτσι ήταν από ότι έμαθα με τα χρόνια. Έτσι δεν καθόμουν σχεδόν ποτέ με την Αγγελίνα στο σχολείο. Είχα όμως μπει σε όλες τις παρέες γενικά από το σχολείο ακόμα και στα μεγαλύτερα παιδιά μιλούσα με όλους και με ήξεραν όλοι. Δεν είχα κανένα κόλλημα να πάω π.χ. στον πιο ωραίο του σχολείου και 3 χρόνια μεγαλύτερο να του δώσω το λεύκωμα μου. 

Σε αυτό το κομμάτι υπήρχε ένα ευχάριστο κλήμα, οργανώναμε φάρσες σε καθηγητές κ.α. τέτοια ωραία όλοι μαζί ακόμα και τα λεγόμενα "φυτά" την πρώτη χρονιά ήμασταν όλοι μια παρέα. Κάθε απόγευμα συναντιόμασταν στο σχολείο και ανεβαίναμε πάνω στην ταράτσα για να κάτσουμε. 

Εμφάνιση💁
Χριστέ μου ότι χειρότερο η μόδα τότε. Βασικά σε σχέση με το τώρα καλύτερη θεωρώ πως ήταν. Έχουμε και λέμε τα μαλλιά μου ήταν μακριά φιλαριστά με φράντζα, τα ίσιωνα φυσικά κάθε πρωί με πιστολάκι, με αποτέλεσμα αυτή η φράντζα να καεί και να είναι σαν άχυρο, εννοείται πως βαφόμουν τέλεια 1) φουλ μεικ απ σαν να μην υπάρχει αύριο 2) μολύβι μέσα από το μάτι, απορώ πως δεν έχω βγάλει κανένα μάτι ακόμα,ααααα και αν είχε μείνει και κάτω απο το μάτι μολύβι απο την προηγούμενη μέρα τόσο πιο ωραίο και σέξι, μάσκαρα και σπάνια κανένα λιποζάν με χρώμα ή κανένα γκλοσακι με γεύσεις από το Χόντος τα οποία απαγορεύτηκαν από την αγορά σύντομα. 

Ρούχα εμείς εδώ στο Περιστέρι ψωνίζαμε μόνο από Τερανόβα (όποτε δεν είχαμε πολλά λεφτά) και Αφθέντικ που ψώνιζαν όλοι οι κουλ τύποι κοριτσιών. Εμένα τα αγαπημένα μου σύνολα ήταν α) τζιν σωλήνας και μαύρη μπλούζα κοντομάνικη με ζακέτα από πάνω φυσικά β) κολάν κολάν κολάν, βασικά όταν φορούσα εγώ σκέτο κολάν οι άλλες δεν ήξεραν τι είναι και το κορόιδευαν,Αγγελίνα μίλα! γ) μαύρο κολάν λεπτό ή καλσόν μαύρο με ένα σορτσάκι σκακιέρα κόκκινο και μια μαύρη μπλούζα. Από παπούτσια ή μποτάκια τύπου ολ σταρ ή φυσικά τα αγαπημένα σε όλους τότε ασίξ μαύρα ήταν τα δικά μου με λειλά το σήμα τους 120 ευρώ για παπούτσι που κράτησε 1 μήνα. 

Το σώμα μου τότε ενώ ήταν τέλειο προς πολύ αδύνατο αλλά οκ δηλαδή φορούσα s/xs νόμιζα πως ήμουν βόδι και θυμάμαι ώρες με την Αγγελίνα να παραπονευόμαστε για τα σώματα μας. Χωρίς λόγο! Τι καταφέραμε τώρα? 

Χαρακτήρας💎   
Εντάξει διαμάντι δεν ήταν άλλα σε σχέση με κάτι άλλους μια χαρά ήμουν. Γενικά είχα γίνει όπως προανέφερα αρκετά κοινωνική στο σχολείο μόνο εκεί και αυτό σε ότι είχε να κάνει με τα παιδιά και όχι με το μάθημα. Επηρεαζόμουν πολύ εύκολα από παρέες και δυσκολευόμουν να δω το πραγματικό πρόσωπο ενός ατόμου. Βασικά εμπιστευόμουν σε μεγάλο βαθμό και με μεγάλη ευκολία λάθος άτομα. Γινόμουν χαλί να με πατήσουν οι διάφορες "φίλες" . Ήθελα πολύ να αρέσω και ίσως πολλές φορές να νευρίαζα άτομα που είχα δίπλα μου με αυτό το πράγμα. Με ενδιέφερε σε μεγάλο βαθμό τι θα λένε για μένα. 

Έκρινα πολύ τους υπόλοιπους για τα πάντα ενώ ήξερα πως δεν ήταν σωστό αλλά αν το έκανε η παρέα έπρεπε και εγώ. Ευαίσθητη αρκετά όσο και να το έπαιζα σκληρή. Αντιδραστική δεν θα έλεγα πως ήμουν πολύ σπάνια με την μάνα μου, γενικά δεν είχα μεγάλα θέματα μην το ένα μην το άλλο. Όσο αναφορά την ηλικία τον 12-13 φυσικά που είχα μια χαρά ελευθερίες αν σκεφτούμε πως τα υπόλοιπα κορίτσια δεν μπορούσαν καν να βαφτούν και το έκαναν κρυφά. Είχα σχετικά ήρεμη εφηβεία πέρα από 1,5 χρόνο εκεί στα 13-14,5. 

Κάπου εδώ τελειώνει το κείμενο θα υπάρξει παρτ 2 την επόμενη εβδομάδα με πιο καυτές κατηγορίες για να γίνω παραπάνω ρεζίλι επίσης θα υπάρχει και άλλο φωτογραφικό υλικό με εμένα από τότε. Ελπίζω να το απολαύσατε και να περιμένετε πως και πως το επόμενο όπως και εγώ 💜💜💜   



Οι λόγοι για τους οποίους λατρεύω τον Χειμώνα



Καλησπέρα συνοδοιπόροι. Άλλη μια φορά αναβάλαμε το ραντεβού μας λόγω πρόωρης άνοιας. Ξέρουμε ότι ανυπομονούσατε (ν0τ) αλλά επίσης ξέραμε ότι θα αντέχατε τούτη την απώλεια.

Σήμερα όπως σιδέρωνα, θυμήθηκα γιατί δε μου αρέσει το καλοκαίρι. Γενικώς κάθε φορά, κάθε χρόνο που φτάνουμε όλο και πιο κοντά στην καρδιά της συγκεκριμένης εποχής, πάντα σκέφτομαι γιατί ο χειμώνας και τα μέσα του φθινοπώρου είναι πάντα καλύτερα. Φέτος δεν μπορούσα να αποφύγω αυτή τη σκέψη και έτσι αποφάσισα να τη μοιραστώ με εσάς αφού δεν ξεκόλλαγε από το μυαλό μου.

1) Αρχικά, όπως σας είπα, μου ήρθε όλο αυτό στο μυαλό με τη διαδικασία του σιδερώματος, επομένως είχα να κάνω με ρούχα. Παρατηρώντας τα δικά μου ρούχα λοιπόν, έκανα μια σύγκριση με τα χειμερινά. Προφανώς και την πρωτιά την έλαβαν τα χειμερινά. Όχι μόνο επειδή είναι πιο ωραία (που όντως είναι), αλλά επειδή είμαι και ''αφράτη'', με συμφέρουν περισσότερο προφανώς. Μαζεύονται τα παχάκια πιο εύκολα. Επίσης τα περισσότερα καλοκαιρινά μου, τείνουν να είναι πιο εφαρμοστά, επομένως είναι και άβολα. Τα χειμωνιάτικα είναι πιο true και υποστηρικτικά ρουχαλάκια. Βολεύουν σε κάθε περίπτωση. Επίσης τα περισσότερα είναι σκουρόχρωμα, οπότε δεν έχω το μόνιμο ερώτημα ''τι θα φορέσω σήμερα;''.

2) Ο καιρός είναι σίγουρα προτιμότερος από αυτόν του καλοκαιριού. Το κρύο, η συννεφιά, οι συχνές βροχοπτώσεις, είναι κάτι που μπορώ να ταυτιστώ. Η ηλιοφάνεια και η ζέστη και όλο αυτό το mood του καλοκαιριού ''Πάμε να τα γαμήσουμε όλα στην Πάρο'' δε μου λέει και πολλά. Ίσα-Ίσα που το να πάω διακοπές ακόμα και το καλοκαίρι, προϋποθέτει ηρεμία και όχι ατελείωτο παρτάρισμα. Αλλά το χειμώνα, είναι πιο εύκολο να απολαύσεις τις διακοπές σου γιατί δεν είναι αναγκαία συνθήκη το να κάνεις ένα σωρό χιονο-αθλήματα, όπως είναι και το να πας για μπάνιο. Ο χειμώνας είναι παντού και το μόνο που χρειάζεσαι είναι λίγη ζέστη που μπορεί να στην προσφέρει είτε το μπουφάν σου, είτε το σπίτι σου. Είναι ήρεμος, καταθλιπτικός, δε σε αναγκάζει να αλλάξεις Ήπειρο και δεν είναι το ίδιο κουραστικός. Πραγματικά, το να δουλεύεις τον χειμώνα, είναι ίσως και πιο ευχάριστο. 

3) Έχω γενέθλια τον χειμώνα! Όχι ότι με ενδιέφεραν και ποτέ σοβαρά ως γιορτή τα γενέθλια. Απλώς είναι ωραίο να ξέρω ότι έχω γεννηθεί μέσα στην αγαπημένη μου εποχή. Είναι το μόνο πράγμα που με βάζει λίγο σε οποιοδήποτε mood. Από εκεί και πέρα και μόνη μου να τα περνούσα ποτέ τα γενέθλιά μου -που έχει τύχει και στο παρελθόν έτσι και αλλιώς- δε θα με πείραζε καθόλου. Ξέρω απλά ότι ο χειμώνας έχει τα δικά του ερεθίσματα και δε θα με χάλαγε αν τα βίωνα και εκείνη την ημέρα. Πείτε το μαζοχισμό, πείτε το όπως θέλετε. Απλώς θεωρώ ότι είναι άλλη μια μέρα της ζωής μου. Απλώς χαίρομαι που έτυχε να έχω γεννηθεί χειμώνα. 

4) Είναι πιο εύκολο να κάνεις το ο,τιδήποτε χωρίς να σε πλακώνει η ζέστη και ο ανυπόφορος ήλιος του καλοκαιριού. Προσωπικά, αντέχω περισσότερο στο κρύο. Μου είναι πιο εύκολο να κάνω οποιαδήποτε κίνηση και δουλειά. Δεν θα κουραστώ εύκολα και σίγουρα δε θα χύσω 10 κιλά ιδρώτα σε ένα λεπτό. Θα είμαι σταθερή στη θερμοκρασία μου, αφού αυτά που φοράω, είναι αρκετά για να νιώσω ζέστη, εκτός αν κάνω το λάθος να φορέσω κάτι που νομίζω ότι ταιριάζει με τα καιρικά φαινόμενα της ημέρας, ενώ δεεεν.. Εννοώ ότι μπορεί να δω ότι έχει λιακάδα και ότι τις προηγούμενες μέρες δεν είχε και πάρα πολύ κρύο, ε θα βγω απλά με τη ζακέτα και μετά θα μου τρέχει για όλο το χρόνο η μύξα.

5) Η μουσική που ακούω και οι ταινίες που βλέπω, ακόμα και τα βιβλία που διαβάζω, ταιριάζουν πιο πολύ στην ιδιοσυγκρασία του χειμώνα. Δεν έχουν φτιαχτεί για τους καλοκαιρινούς μήνες αυτά τα πράγματα. Πώς να το κάνουμε; Μου αρέσει το δράμα. Μη με κρίνετε. Τέλος πάντων, όποιο είδος τέχνης και να αγγίζω απλώς έχει μέσα την κατάθλιψή του και μερικές φορές όχι σε τόσο φυσιολογικά πλαίσια. Αν ψάξει κανείς τις Playlists μου θα καταλάβει. Από εκεί και πέρα ακόμα και ο χαρακτήρας όλων αυτών των πραγμάτων έχει σταθεί σε teenage κομμάτια τους που μόνο καλοκαιρινός δεν είναι. Και τώρα το καλοκαίρι που κάποιες φορές με πιάνει να ακούσω και κάτι χαρούμενο, δεν βρίσκω κάτι που να μου αρέσει, αλήθεια. Δε σου φταίω εγώ ρε καλοκαίρι. 

6) Τέλος, κάθε καλοκαίρι πλησιάζει η εξεταστική και πάντα αυτή του Σεπτεμβρίου είναι η χειρότερή μου γιατί μέσα στη βαρεμάρα μου και μέσα στην προβολή ενός μεγάλου όγκου σειρών και ταινιών, δεν έχω χρόνο απλά. Ωστόσο το άγχος καραδοκεί. Δεν αργεί η καρδιακή προσβολή όταν σκέφτεσαι το πόσο μαλάκας είσαι που δεν κάθισες να στρώσεις λίγο κώλο. Όχι καλοκαίρι! Θα αρχίσω τα xanax να ηρεμήσω και εγώ η γυναίκα γιατί με βλέπω με τρύπα στο στομάχι. Τ'ακούς κύριε καλοκαίρι; Α να μπράβο. Σταμάτα να υπάρχεις, ή μάλλον μη σταματάς γιατί μετά θα βαρεθώ τον γλυκό μου τον χειμώνα και αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν πρέπει να συμβεί. Αν αποκτήσω ποτέ πολλά λεφτά, ίσως να σε παρατήσω και να πάω Αλάσκα. 

Δική σας, Αγγελίνα  


Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Θύτης και θύμα!

Καλησπέρα, καλησπέρα φίλοι μου ελπίζω να είστε όλοι καλά και να μην έχετε πάει διακοπές ακόμα για να μην νιώθω μοναξιά εδώ στην Αθήνα η φτωχή αλλά τίμια κοπέλα. Οοοκ κόβω τις μαλακίες μου και πάμε στο θέμα που για αυτή την εβδομάδα επέλεξα να είναι εκείνο το βίντεο που είχε γίνει βάϊραλ με τον ξυλοδαρμό της γυναίκας από τον άντρα της στο Καλλιμάρμαρο. 

Αρχικά δεν θέλω να περιοριστώ στο συγκεκριμένο συμβάν που πήρε δημοσιότητα αλλά γενικά σε αυτό το φαινόμενο. Παρακολουθώντας λοιπόν το βίντεο εκείνο μου σηκώθηκε η τρίχα και δεν άντεξα να το δω καν ολόκληρο. Είναι κάτι που ακόμα και τώρα στο 2017 συμβαίνει συχνά σε πολλές γυναίκες. Εντάξει και σε άντρες όσο περίεργο και αν ακούγετε αυτό αλλά σπανιότερα. 

Το θέμα μάλλον με τις γυναίκες είναι ότι φαίνονται άβουλα άτομα και πολύ ευαίσθητα, μέχρι κάποιο σημείο έτσι είναι. Η βία δεν περιορίζετε μόνο στο ξύλο αλλά και στα λόγια, νομίζω πως το δεύτερο είναι χειρότερο, βιώνεις τον εξευτελισμό σε μεγαλύτερο βαθμό από μια σφαλιάρα που θα σε πονέσει επιφανειακά, τα λόγια σε πονάνε βαθιά μέσα στην καρδιά σου, νιώθεις να σε σουβλίζουν και να σε καίνε.

Εγώ κάπου εδώ να σας πω πως έχω υπάρξει σε μια σχέση που υπήρχε πολύ ψυχολογική βία μέχρι που έγινε και σωματική. Φυσικά και εγώ όπως τα περισσότερα θύματα με την μόνη διαφορά πως εγώ ήμουν πολύ μικρή. Θα μου πείτε δικαιολογία είναι αυτό; Ναι μέχρι κάποιο σημείο γιατί όταν είσαι σε μικρή ηλικία (εφηβεία) δεν μπορείς να βάλεις την λογική εύκολα σε λειτουργία. Παρόλα αυτά όσο και να με πόνεσε τότε σταμάτησα αυτή την σχέση με τον καιρό. Όταν όμως είσαι "ώριμη γυναίκα" δεν μπορείς να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. 

Έχω υπάρξει και σε "οικογενειακή κακοποίηση" έχω δει το θύμα να συγχωρεί συνεχόμενα τον θύτη με δικαιολογίες ανύπαρκτες όπως μου υποσχέθηκε δεν θα ξαναγίνει, μένω για το παιδί, που να πάω μόνη μου κτλ. Αρχικά 99% θα ξαναγίνει, το παιδί πίστεψε με δεν είναι ωραίο να μεγαλώνει σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα γίνει ένα παιδί γεμάτο φοβίες, ανασφάλειες και πιθανό να εμφανίσει ίδια συμπεριφορά, στο που να πας μόνη σου είναι πολύ απλό, υπάρχουν ένα σορό οργανισμοί που μπορούν να σε βοηθήσουν αρχικά αλλά και εσύ μπορείς να πατήσεις στα πόδια σου μόνη. Στην αρχή φαντάζει δύσκολο έως και ακατόρθωτο αλλά με τον καιρό όλα θα γίνουν. 

Έλεγα λοιπόν πως κάποιος που βιώσε την βία μεγαλώνοντας θα γίνει ο θύτης αυτό είναι το μεγαλύτερο ποσοστό σε συχνότητα φαινόμενο και δεν χρειαζόμαστε έρευνες για να μας το επιβεβαιώσουν κάτι τέτοιο αρκεί μόνο η λογική. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος να μην εξελιχθούν σε θύτες αλλά σε αιώνια θύματα. Τα παιδιά μην ξεχνάμε πως είναι σφουγγάρια αρά απορροφούν όποια συμπεριφορά εκείνα επιλέξουν, με την διαφορά πως δεν είναι σε φάση να κατανοήσουν αν αυτή είναι σωστή. Με αποτέλεσμα να έχουμε προβληματικούς ενήλικες.

Δεν ξέρω τελικά αν αξίζει να προσπαθήσεις να πείσεις το θύμα να φύγει από μια τέτοια κατάσταση ή αν του αξίζει να είναι θύμα όσο άσχημο και να ακούγετε αυτό. Τα άτομα εκείνα δεν ασκούν βία από την μια μέρα στην άλλη σου έχουν δείξει κάποια πράγματα λίγα παραπάνω νεύρα χωρίς λόγο ή κάτι τέλος πάντων ναι δέχομαι ότι σου έρχεται ξαφνικό στην αρχή αλλά εσύ πρέπει να μαζέψεις όλη την δύναμη που έχεις και να φύγεις. Δεν θα αλλάξει ένας τέτοιος άνθρωπος για κανένα λόγο και επίσης δεν πρέπει εσύ να παλέψεις για αυτό, βγάλε εγωισμό. Δεν γεννήθηκες για να είσαι θύμα αλλά για να παλεύεις με τα θηρία. 

Αρκεί να το πάρεις απόφαση, να σέβεσαι και να αγαπάς τον εαυτό σου. Γιατί κανένας άλλος δεν είναι ικανός να το κάνει όσο εσύ και αν εσύ δείχνεις αυτό, αυτό θα εισπράξεις. Θα μπορούσα να το τραβήξω πολύ το θέμα σαν κείμενο αλλά νομίζω μου καίγονται τα μπιφτέκια και πρέπει να ετοιμαστώ για εξοχή μια μίνι απόδραση με περιμένει. Μέχρι το επόμενο κείμενο να είστε όλοι καλά. 

Υ.Γ: Παρακαλώ δείτε το παρακάτω λινκ, νομίζω πως είναι ένα καταφύγιο που κάνει πολύ σημαντική δουλεία πάνω σε αυτό το κομμάτι.
http://www.katafygiogynaikas.org/prostasia/



Μην κρίνεται από το ότι είναι Φουρέιρα έχει φοβερό νόημα σε σχέση με το θέμα όπως και το βίντεο.


Φιλάκιαααααααααα Σάρα

Το δικό μου ''γαμώ το''




Γεια σας συνοδοιπόροι της ζωής. Ευελπιστώ πως όλα είναι καλά. Μία μέρα πριν ο Chester Bennington αυτοκτονήσει, σκεφτόμουν πολύ έντονα την αυτοκτονία και έλεγα να γράψω κάποια στιγμή γι'αυτο γιατι με στοιχειωσαν πολλές σκέψεις. Δε θα το κάνω όμως σήμερα και δεν είχα έτσι και αλλιώς σκοπό να το κάνω σύντομα. Επειδή όμως δεν έχω και κάποιο άλλο θέμα κατα νου, θα μοιραστώ γενικά και αόριστα πράγματα. 

 Σήμερα απολαμβάνω μια ηρεμία που τις προηγούμενες μέρες αδυνατουσα. Όλη τη βδομάδα ένιωθα άρρωστη έως και λίγο πεθαμένη, όσο μπορεί να καταλάβει κανείς το "λίγο". Αλλά σήμερα νομίζω είναι μια καλή μέρα να αφεθώ λίγο στη ζωή όποια και αν είναι αυτή που μου προσφέρεται. Κάποτε πίστευαν ότι αν γεννηθείς σε μία συγκεκριμένη κατάσταση, αυτή καθορίζει τη ζωή σου. Αν γεννηθείς φτωχός, θα παραμείνεις φτωχός. Αν γεννηθείς πλούσιος, θα παραμείνεις και πλούσιος. Γενικώς κάποιες φορές μπορεί και να ισχύει. Το θέμα έγκειται στο συμβιβασμό ή έτσι νομίζουμε τουλάχιστον όταν θέλουμε να υλοποιήσουμε πολύ μια επιθυμία. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που απλά κάτι δεν επιτυγχάνεται; Τι γίνεται όταν οι προσπάθειες γίνονται απέλπιδες; Θα σας πω εγώ!

 1) Τίποτα 2) Το σκέφτεσαι λίγο και λες "σιγα" 3) περνάει καιρός και λες "τι λάθος κανω;" 4)απελπίζεσαι και συμβιβάζεσαι με τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις "γεννήθηκα έτσι, θα παραμείνω έτσι, μάλλον δεν είναι για μένα αυτα". Και κάπως έτσι δημιουργούνται δυστυχισμενες ζωές. Ζωές που τελικά δεν έζησαν και δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποιανού είναι το λάθος τελικά. Δεν μπορείς να καταλογισεις σε έναν άνθρωπο κάτι για κάτι που δεν κατάφερε να κάνει ενώ η επιθυμία του τον ξεπερνούσε. Θεωρώ πολύ κακό κλισέ το "άμα θες κάτι πολύ, θα το κάνεις". Μέχρι να το κάνω εγώ προσωπικά φίλε μου από τα Σοφά Λόγια, δεν πιστεύω σε τίποτα. Από την άλλη όμως θα μου πεις ότι κάποιοι περιμένουν έναν από μηχανής θεο. Αν δεν κάνουν τίποτα, προφανώς δε χωράει αμφιβολία. Θα πρέπει να υπάρχει πάθος και πραγματική θέληση για να μπορέσουμε να παραπονεθουμε για ο,τι μας ευνουχιζει.


Ποιος ξέρει στην τελική; Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε και δεν θα ξέρουμε αν έχουμε ζήσει, αν όχι μια ευτυχισμένη, μια ηρωική ζωή που να μη μας κάνει να μετανιωνουμε για πράγματα που θέλαμε να κάνουμε και δεν τα καταφέραμε ακόμα και αν πληγωναν κάποιους άλλους.


Η διαρκής αυτή αβεβαιότητα, είναι βασανιστική για τα κεφάλια μας. Καλά κουράγια.

 Δική σας, Αγγελίνα 

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Ανταγωνισμός και κομπορρημοσύνη


Καλησπέρα σε όλα τα καλόπαιδα. Σας γράψαμε λίγο την
προηγούμενη βδομάδα, αλλά θα το ξεπεράσετε είμαι σίγουρη. Αυτή η βδομάδα είχε τα σκαμπανεβάσματα της. Ωστόσο παλεύεται. Πάμε όμως στο σημερινό μας θέμα. Θυμάστε που είχαμε μιλήσει για τους αντικαπιταλιστές κάποια στιγμή; Ε λοιπόν σήμερα θα μιλήσουμε για το αντίθετο τους. Δηλαδή όχι ακριβώς, αλλά θα αναφερθώ πολύ και σε αυτούς γιατί το θέμα μας είναι ο ανταγωνισμός και αυτή η φάρα τον προάγει.



Ας ξεκινήσουμε από την απαρχή του ανταγωνισμού καθώς

και τα συναισθήματα που γεννάει στο δικό μου είναι. Από τότε που άρχισα να τον αντιλαμβάνομαι ως απλά μια υπάρχουσα κατάσταση και μη γνωρίζοντας την λέξη που την χαρακτηρίζει, τον σιχαινόμουν. Υπήρχαν πολλά παιδάκια που χωρίς λόγο και αιτία συμπεριφέρονταν κατ'αυτό το πνεύμα. Αυτά τα παιδάκια λοιπόν, τα μισούσα αν και τα ανεχόμουν καθώς ήμουν αντικοινωνική. Μεγαλώνοντας και έχοντας αρχίσει να αποκτάω την όλη ιδέα, μισούσα όλο και περισσότερο τον κόσμο.



Και φτάνουμε στο σήμερα. Ένα πράγμα που κρατάει μέχρι και τα φοιτητικά χρόνια και είναι το απόλυτο δείγμα του ανταγωνισμού, είναι η βαθμοθηρία. Και μάλλον στη φοιτητική ζωή πρέπει να ισχύει πολύ περισσότερο από ό,τι στο σχολείο. Μετά έχουμε την προσωπική ζωή η οποία περιτριγυρίζεται από παρέες και φίλους. Σίγουρα θα υπάρχει μια σταγόνα ανταγωνισμού και εκεί. Γενικώς ο ανταγωνισμός προκύπτει από την ανασφάλεια της τελειομανίας. Αυτή η τελειομανία και ο ψυχαναγκασμος κάπου-κάπου σε απωθεί, σε εκνευρίζει και ειδικά όταν γίνεται εις βάρος σου.



Θεωρώ ότι είναι κάτι που συμβαίνει δίχως λόγο ακόμα

και αν είσαι το πιο κομπλεξικό άτομο στον κόσμο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει κάποιος να συμπεριφέρεται προσβλητικά σε κάποιον άλλο απλά και μόνο επειδή δεν τα έχει καλά με τον εαυτό του. Δε με απασχολούν τα βιώματα του καθενός. Με απασχολεί η προσωπική μου ηρεμία. Και κάπου εδώ κάνουμε λόγο για τον καπιταλισμούλη. Έχω φρίξει από το πως έχει ορίσει τα άτομα της κοινωνίας μας. Είναι ο διάολος ο ίδιος παιδιά. Ακόμα και σε δουλειές που οι εργαζόμενοι είναι καμμένα χαρτιά, υπάρχει αυτή η αναγκαιότητα του να είσαι καλύτερος από τον άλλο και να του κάνεις τον βίο αβίωτο. Όταν εργάζεσαι κάπου που υπάρχουν δυνατότητες ανέλιξης, είναι λογικό να είσαι ανταγωνιστικός. Στο επιβάλει η εκάστοτε δουλειά σου. Αυτή η πρακτική όμως, συμβάλει στη στείρωση στης εργασιακής αλληλεγγύης και της συνεργασίας που θα έπρεπε να υπάρχει. Συγγνώμη, αλλά αυτό είναι κάτι που μειώνει την παραγωγικότητα κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό. Ο Μαρξ τα έλεγε αλάνια μου αλλά επιλέξατε να τον αγνοήσετε. Ευχαριστώ.

Έπειτα έχουμε τον ανταγωνισμό που καταστρέφει κάποιους για να χαροποιήσει απλά τον ανταγωνιστή. Παιδιά, μη σας τύχει. Έχω ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα, το οποίο όμως δε θα το παραθέσω για λόγους διασφάλισης της σωματικής μου ακεραιότητας. Το να υπάρχουν ''άνθρωποι'' που σε οδηγούν στην αποτυχία (ΕΠΙΤΗΔΕΣ) μόνο και μόνο για να νιώσουν καλύτερα με το άθλιο"Εγώ" τους, είναι ότι πιο αρρωστημένο. Συνήθως αυτά τα άτομα υποτίθεται διαβάζουν πολύ και διαφημίζουν τις γνώσεις τους με όποιον τρόπο μπορούν. Αν έχεις πέσει στην περίπτωση, συλλυπητήρια. Υπάρχει πολύ μίσος, καταρρίπτεται η διυποκειμενικότητα. Κάποια στιγμή ο ανταγωνιστής παύει να βλέπει ανθρώπους, βλέπει μόνο τα μέσα για την επίτευξη του απώτερου σκοπού του: Να είναι πάντα καλύτερος.

Ο ανταγωνισμός πολλές φορές μπορεί να αποβεί μοιραίος. Το καλύτερο θα ήταν, με το που αντιλαμβανόμαστε ότι τρέχει κάτι τέτοιο, να την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια. Μία σχέση ζωής με έναν μόνιμο ανταγωνιστή δίχως αιτία, σίγουρα μόνο δυστυχία θα φέρει. Τώρα στον εργασιακό χώρο είναι κομματάκι δύσκολο. Δεν επιλέγεις εσύ τους συναδέλφους σου. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μπεις χαλαρά στο κλίμα χωρίς να σε ενδιαφέρει. Οι ικανότητες του καθενός, βγαίνουν στην επιφάνεια. Εκεί μπορείς με πολλούς άλλους τρόπους να ισοπεδώσεις όποια λανθασμένη αντίληψη έχει περαστεί από τον εκάστοτε ανταγωνιστή.

Ο καπιταλισμός με τη σειρά του, είναι το κύριο μέσο του ανταγωνισμού σε διάφορους τομείς, όχι μόνο στα επαγγελματικά. Ο ρουχισμός, παραδείγματος χάριν, είναι ένα στοιχείο που αδικαιολόγητα φέρει οποιαδήποτε αρνητική αντίδραση. Δε θα ξεχάσω ποτέ ένα σκηνικό που είχα αντιμετωπίσει στο γυμνάσιο. Έτυχε μια μέρα να φοράω την ίδια μπλούζα με μια κυράτσα συμμαθήτρια και η ακατάλληλη έρχεται να μου πει: Φοράς το ίδιο μπλουζάκι με εμένα, μην τολμήσεις να το ξανα βάλεις.
FOR FUCK'S SAKE. Εννοείται πως της απάντησα ότι θα φορούσα ότι γούσταρα και τη θυμάμαι απλά να ουρλιάζει και να είναι έτοιμη να κλάψει από τα νεύρα της. Ωραία περνούσα.

Δική σας, Αγγελίνα